la torre se lipa

Ma grand, per pas que lo chin se lipèsse

, avié crompat una colereta. Vaqui en ço que pensère quora veguère aquèste bastiment sus mon camin d'Aigas...

Urasawa Naoki

La BD Monster sembla a de David Lynch.  Un joc estetic negre amé perdas d'identitat, istoria fosca e estacament nevrotic a de personatges. Es un grand mangà de 18 libres. De grand art. Lo tot es publicat en co de Kana (Dargaud, França). Vos l'aconselhe tant l'escenario es precis e ric en rebombissaments e nos interroga de longa.  I a gaire, l'IEO avié encoratjat un concors de mangàs en Occitan, es una força bona causa. Es un art força creatiu. Monster ameritarié una reviradura dins la lenga. 

 

corsaires en baie d'Aigues-Mortes

CORSAIRES EN BAIE D'AIGUES-MORTES.

Causerie animée par Mr Marc BOLLON, architecte et historien de la mer.

Samedi 14 Mars, 2Oh30, Centre Culturel de La Grande -Motte. Entrée libre.> Rens: 06.82.85.00.10.

Brun Jean Frédéric

http://www.editions-jorn.com/

Légendaire des départs

de Joan-Frederic BRUN

Jean-Frédéric Brun est connu pour ses romans et nouvelles (Septembrales, Le Temps clair des Enchantées) et pour le récit de sa descente aux enfers après l'accident de cheval qui faillit lui coûter la vie (Loin).

Le poète Brun n'avait publié qu'un seul recueil, Été et sécheresse, voilà exactement 30 ans, mais il n'avait cessé d'écrire. Légendaire des départs rassemble les suites poétiques les plus importantes écrites depuis le premier et unique volume. Deux inspiration s'y mêlent : d'une part la même passion inchangée et viscérale pour la garrigue et de l'autre la fine amour dans la tradition de la lyrique occitane du Moyen Âge, avec ses deux caractère, accomplissement de soi dans l'amour inaccompli et rigueur formelle. Le poète s'inscrit dans la tradition du trobar clus, avec son goût du poème obscur impeccablement rimé, surtout avec sa prédilection pour le sonnet en décasyllabes de la poésie classique italienne. Dans L'éclaboussure des heures, se marient l'inspiration naturelle et amoureuse dans le sens de la nostalgie et du renoncement. Belle minéralité, Degrés de pierre tintante, Futaies sommitales sont des méditation poétiques où la sécheresse minérale peut figurer l'ascèse sentimentale et qui font songer à la pensée d'Héraclite par la forme brève des sentences.

Le poète ayant voulu éviter « le face à face mortifère de l'occitan et du français », nous proposons une édition trilingue, incorporant aussi l'anglais à cet énigmatique et fascinant Légendaire des départs.

Truffaut et le décor nimois, suite et fin

Vaqui un Nimes que coneisse e qu'aime. Quin trabalh de la fotografia! Osca per toteis aquelei sentits d'enfancia sublimats per lo paisatge! Es de grand cinèma per un promier filme! Lo promier filme de Francés Truffaut!

François Truffaut et le décor nimois

Claude Chabrol et le décor nimois

Avèm aimat lo Chabrou que filmava la Bretanha, lo gaspiu, la pregondor de l'ocean que rebatlava lo mirau deis armas dei personatges. Coma dins lei grands romans dau sègle 19. Lo paisatge, pron sovent, prenié lo ton ironic dau narrator que, coma en co de Flaubert, se resquilhava dins cada decor e se risié de nos mandar d'enigmas policièras o d'estudis de mors tant trabalhadas. Fins a la fin deis annadas 9o, me pensave qu'aquel art tissos dau Chabrou prenié de sens tot dins l'obra complèta d'un autor grand vengut de la novèla ersa e defendié d'aquèste biais lo vertadier filme d'autor (amé de longa de clucadas ai mai grands romanciers). Se fau rementer de l'art suggestiu dei cineastas de la novèla èrsa, marcada per lo neorealisme italian, de filmar lei carrièras e vestigis deis ciutats urbanas. Fotografias socialas d'una epoca. Fotografias forta de l'arma deis artistas. Aviam jamai vist aquo au cinèma. Era un regau.

Ara, Chabrou vira a Nimes. D'aquel artista, espereviam un agach personau sus la vila nostra. Aièr, au Cinèma Lo Semafore (lo cinèma d'Art e d'Assaj de Nimes) trobère pas ço que vouguère. Una question s'impausa, a default de se pausar: Nimes, fau-ti saupre perqué ara lo realizator s'i troba? Dequ'es la toca artistica que justifica sa causida ? De qu'es lo liame afectiu e creatiu que ligarié sei personatges an aquèste univers gardonenc de garriga, de secaressa, de calimàs e tanben de regdor protestanta? Perqué trobam pas dins la narracion aquèste vent de libertat espanhou qu'om rescontra dins leis andronas escondudas, entre tapàs, flamenco e bodegà, que liga lei gents entr'elei? La largueza occitana dau pople nimesenc e lei liames que nosa coma un vira-vira gigant amé lei vilas e lo monde? L'autorota que mena facilament en Avinhon, Marsilha o l'aeroport de Gardon per s'escapar dins lo monde? E de la romanitat nimesenca dequé n'en fa, l'autor? e de son romantisme gris que colora lei carrièras escuras? Malastrosament dins lo cinemà contemporanèu de Chabrol, la vila joga pas plus lo rotle magic que prenié a passa temps. E es de mai triste, per una vila coma Nimes, cargada d'istoria(s). Siéu un barrutlaire nimesenc. Vos pode dire que leis ostaus causits dins lo filme semblan pas an aquelei que traucam dins lei nautors dau barri de la Crotz de Fèrre, per exemple, que son de bastidas borgèsas, segur, mai que son quilhadas sus un terrenh de rocas e se trocejan segond l'autoritat de la pèira (Chabrou a pas soscat de ligar aquela arquitectura curiosa ai pensadas faralambicadas de sei personatges. Pasmens, l'avié capitat força ben amé lo tarrible filme Gramaci per lo Chocolat qu'Isabèla Upèrt te jogava una femna-aranha que racomodava lo fatum de sei gents coma una tela. La tela èra representada per seis exercicis de cordura mai subretot per lei moviments circularis de la camèra e mai que mai per aquelei cabussadas de l'escalier-cagaraula d'un ostau particular a l'arquitectura geniala. Auriam poscut creire que l'arquitecte aurié bastit l'ostau segond lei pensadas creatritz de l'autor). D'aquela arquitectura nimesenca, trobam un ostau borgés. Pecaire! Es regde coma un ostau Bouygues. E tre la debuta, se disèm qu'aquèste filmonet aurié poscut se debanar onte que siegue. Dins un paisatge franchimand, sens arma. Dins un paisatge francés que se mondializa e perd de sa personalitat d'autorotas en autorotas, de mac d'ocs en mac d'ocs quilhats entre dos paumiers sun un punt redond. Lo murtrier en cabala jogat per Jaume Gambin s'escond dins un ostalarié de cadena, fabrica a l'identica d'un ostalarié qu'auriéu frequentat sus Castras, dins una zona comerciala...

Quora coneissèm la vila a la crododila, lo podèm dire: lo paisatge nimesenc demora un reborsier e garda son fort caractèr. Pense per exèmple au Barri de la Placeta, conegut coma una vilota dins la vila, reiaume dei rasigas, dei fèstas coloradas e dei nacionalitats. Pense au tiatre bauj d'Enric e Domèe que se joga de sers dins una botigueta estrecha coma un mocador (me demande s'èra pas una anciana bocharié) amé aquela personalitat forta que susa dei parets que te fan clincar lei mots dei dos geniaus comedians. L'arquitectura dubèrta dau cafè dau Prolé, aquèste café popular dei nimesencs. La gara grisa que cabusa sus la vila. L'agach amenaçant de la torre Manha. E tant, tant de causas. Evidentament, m'anatz dire que Chabrou realizèt pas un documentari sus la vila! Gramaci! Ai ben comprés. Mai auriam aimat que Nimes ajude a la narracion dau mèstre. Qu'èra un tèma omnipresent dins sa filmografia tota. E aquela quista aritistica exisitis pas plus. Aquela problematica romantica e naturalista de l'urbanitat a desaparegut amé son darnier opus. E, trapèla, om va trapar de desviadors que pegan a la malorosa carta postala: leis arenas, evidentament lo Café Grand de la Borsa (The Brassarié nimesenca de l'après corridà vo de l'après concert), surament lei grandei carrièras comerçantas e borgèsas. Es una Nimes toristicament corrècta (d'alhors vesèm força toristas en fonds d'imatge prene de fotografias dei monuments). E sentissèm ben que Chabrou a pas agut temps de la descubrir pregondament e l'aimar, coma una vila se dèu aimar. Demora pasmens quauquei troç de bravora: quora, per exemple, lo comissari jogat per Depardieu se perd dins de carrièras ronhosas. Siam dins lo juste que lo realizator a sasit l'arma de l'endrech.

Lo pieger, per acabar sus lo luoc, sa situacion e sei representacions dins lo filme de Chabrou, es aquèste raprochament geografic entre Seta e Nimes. Segur, Mr Chabrou, es lo Sud! E quora avètz causit l'endrech, vos siatz dich que sarié un bon raprochament per la vostra ficcion. A vista de nas, com'aquo, sus la mapa Mappy, fai gaire luènh. Rai. Mai escampar un mort de naut de la cornicha dau cementèri marin, onte Brassens sarié estat enterrat (segond vos)... es-ti una idèia versemblabla ? Vos vau pausar la question d'un autre biais: Sarié-ti una idèia d'un assessin nimesenc normalament constituit? De bada! Avèm d'endrechs mai proches per matar nostrei morts! Lei nautors dei garrigas sus la rota d'Uzés, lei bauç de Coliàs, lei paluncs de la rota de Sant-Laurenç d'Aigosa, e perqué pas lo Vaccarés? Tot aquo es perfiech per escampar un cadavre e lo faire rabinar. Es mai que mai es mai proche! E son de rotas que frequentam mai regularament. Dins nostra vida vidanta. Me sembla qu'es amé aquela meconeissença dau luoc, que lo vostre filme a perdut son arma. Dins la ravina. O mai precizament: dins la robina. div>

Levinson Barry

De qu'a passat? (Titre originau : What Just Happened?)

"Inspirat de la vida dau productor de Fight Club et d'Into the Wild, aquèste filme recampa un polit casting bailejat per De Niro." Disponible en VOD, tre ara.

Realizat per Barry Levinson Amé Robert De Niro, Catherine Keener, Sean Penn, Bruce Willis Estats-Units 2008 1h46mn

D'après lo libre d'Art Linson, publicat en 2OO2.
Un filme per leis amoros dau grand cinèma american. Per lei amoros dei mesas en abimes. Una leiçon de cinèma. Entre lo Darnier Nabab (Kazan) e La nuech americana (Truffaut). Sus lo ton de la comedia, lei tracàs vertadiers d'un productor de cinèma entre divorci, capricis d'actors (Bruce Willis dins son quite rotle, remirable) e angoissas dau finau cut (valent-a-dire la rompedura finala, la fin dau film decidida per un "panèu" d'espectators abans la difusion vertadièra dins lo resèu cinematografic). Un filme clafit d'autoderision. Una fotografia subrabèla. Lo raconte es inspirat per lo realizator Art Linson. Nos monstra tanben lo monde crudèu qu'es Alholivod. De Niro magistrau coma dins un film deis annadas 70. De veire tre ara.

caponitge contemporanèu

Aguer lo caponitge ne pas anar veire l'amic d'enfancia que perdeguèt son paire subran, un ser de febrier. Fa pas de tu un retrach joios. Fa de tu un egoiste. Egoiste que siés coma ta generacion tota. Es aquo que me dirié mon papà, totjorn viu e vident. Quant egoiste! Non. Pas de lagremas. Aquelei dau temps retrobat de se tombar l'un lautre dins lei braç après d'annadas d'amistats perdudas o d'amistats kleenex. Dempuèi quant de temps se siam perduts de vista per egoisme contemporanèu? Arribar au moment que la familha dolorosa se plora. Justament mau tombar. Pas trapar lei mots. Pas trapar lei gestes. Ieu, decidiguère de tombar pas. Pas au moment qu'avian benlèu besonh de ieu.Ieu. Ieu. Ieu. Ieu, siéu pas aparegut au cementèri. Ieu, aviéu perdut lo numèro de telefon. Ieu, escriguère una letra aquesta tantossada. Ieu, finala, per me desencusar de mon caponitge. Ieu, per exprimir mei sentits. Que la mort deis autres me fa paur. Ieu, coma sabe pas faire, ieu coma sabe pas èstre, ieu, escrive a la man, per la familha dau mort. Estilo negre. Caponitge. Pas de pluma. Un 045 Reynolds Fine Carsure. Made in France. Ieu, caponitge, escrive. En franchimand, per lei familhas. Caponitge. Fau de polits viras-viras amé la lenga de Molièra. Fau lo bèu. Caponitge. Caponitge. Caponitge. Oc. Prene de pausas de faussari. Caponitge. Caponitge. Me dise que van m'aimar mielhs. Ieu, ieu, ieu. Suremant. O autrament per que l'amistat reviscole. Pasmens me dise que dise benlèu de causas justas.

Qu'aquela mort m'anoncia lo regret d'una amistat gastada. Qu'es tant viva. Parle dau regret de pas plus faire de musica amé l'amic. Que m'avié agradada, a passa temps, aquela maquista de cançons originalas qu'aviam registradas amé lo paire a la technica. Amé lo paire a la technica que defuntèt un ser de febrier. Un ser de febrier, coma un aventurier au Maroc. Aquel ome remirable que m'encoratjava (benlèu un dei solets sus tèrra) dins mon narsicisme egoiste d'artista que se cercava dins lei miraus escurs. Un èstre positiu defuntèt. Un ser de febrier. Dins Maroc onte volié se crompar un ostau. Son-ti seis ersas positivas que me manda? A ieu, ieu, ieu. Son-ti seis ersas positivas de desert salat coma una pagina blanca? Que me dison: "Contunha! Se necita pas de plorar am'elei! Manda ta letra! E prepausa a mei gents de tornar prene la guitara bassa, d'alucar lo micro sus on. D'alenar tei mots sus lo micro. Benlèu que parlaràn de ieu sens va saupre. De mots e de regrets, n'ai pas de besonh. Que meis ondas saràn dins la guitara bassa de mon fiéu. Me'n vau amé lo vent. E lo cop que ven, en luoc de faire de letras, benlèu qu'auràs lo coratge de te rendre a mon enterrament vo de conservar l'amistat forta amé mon fiéu. Aquel egoiste."

obras

(c) Fotografia originala dau Tam, 2009.

Es tarrible aqueu recanton de Camarga qu'èra mieu. Leis obriers fan de nhacas d'en pertot. Quitram e gip manjan tot. Quitram e gip, especialitats occitanas. Dabans l'ostau, li avié una robina e son camp de vinha. Ara, de tudèus sorton de la tèrra coma d'Aliens tombats d'una autra planèta. Aqueleis èstres de plastic manjan tot. E ronhan sus mei pantais de cicliste. Li aurà d'ostaus Bouygues a la plaça. Ma maire me parla d'un comissariat. Un comissariat per qué? Per susvelhar leis alambics ? Lei becarucs? En facia de l'ostau polit, li aurà un comissariat. E lo camp grand dau chivau camarga, envasit per la sanha dequé n'en faràn? Una gabia per lei raubaires? Vo lei pantaissaires de natura sauvatja? Ara, au vilatge, an un conse d'esquèrra. Podrié s'opausar en totei aquelei bastisons. Lo paire, qu'es regde per educacion, un artisan dau centre (mai pas gaire politizat), troba tot aquo normau. Fau ben logar lei gens ara. Onte lei metriam se fasiam pas d'ostaus? Dins d'HLM?...

Mon paire. T'an pegat un ostau chantili contra lo pin grand. Dins ton jardin. Aquel ostau nos regacha, coma leis ostaus modèrnes dins lei filmes de TATI. Mon paire, aquel ostau confle de sucre, que sembla a l'ostau de Na Tartina, trobes normau que te manjèsse leis uelhs? E lei vesins, dins la cort qu'anave jogar amé Micolau, aquela cort dau cèu blu, son remplaçats per de gigants amenaçants qu'empachan a tota enfancia de s'escapar. Auriam pas grandit, benlèu, dins la libertat se aquelei bastissas s'èran presentadas aqui. Parlem pas, mon paire, de l'equilibre ecologic redusit a una politicas de grandeis obras.

E lo paire de me regachar.E de me dire: Es ansin.

Fincher David

La granda Cate Blanchett

Estats-Units, De David Fincher, Amé Brad Pitt, Cate Blanchett, Taraji P. Henson, Julia Ormond, Jason Flemyng… Escenario : Eric Roth. Musica : Alexandre Desplat. 2o44. 2009

Es un conte polit. Leis efiechs especiaus son pertocants e demoran au servici de la narracion. Lo biais de faire venir joine vo vièlhs leis actors es espantant. Istoria d'un ome que nais vièlh e morris joine. Una soscadissa sus lei raports amoros e sei dificultats: L'atge, sei diferéncias e l'erosion de l'amor dins lo parèu. Granda sagà americana amé totei seis ingredients: exotisme, erotisme soft, soscadissas sus l'amor-l'amor, narracion dicha per una voés off, referéncias a l'actualitat e au sègle, qué sabe? Un gènre que justifica sa longor. Proche de 3 oras. Om pensa a Autant en Emporte le Vent e Titanic. Lo realizator es un grand. Faguèt Fight Club Seven e Alien 3. Fuguèt lançat dins leis annadas 9O per la cantaira pop Madonna per un clip proche de l'expressionisme alemand: Express yourself. Fincher es a s'alunhar d'aquel estetisme que faguèt sa marca un temps fa. Pasmens son filme novèu demora una capitada.

800 MESSATGES

(c) Fotografias originalas dau TAM 2009.

l'invitation au voyage

L'invitation au voyage. Je vous invite au voyage. Bientôt 800 messages. Et je choisis les photos que je pourrais envoyer à MACAREL pour le fameux agenda occitan... Il y en a tant. Tous ces instants évoqués. Grèce, Italie, France, Occitanie, Ecosse, Angleterre, Catalogne, Espagne, Camargue, Provence, que sais-je? Je vous invite pour un joli flash back sur mon lien préfére de ce blog: ARQUITEITUTO DI VILO DOU MOUNDE - Arquitectura dei vilas dau monde - Architecture des villes du monde. Et je vous demanderai, en tout amitié, quel est votre image, votre paysage préféré, celui que vous voudriez partager avec moi. Avec vos amis. Cliquez, faites découvrir. C'est une invitation aux voyages. TAM
Le lien est ici:
http://lou-tam-tam.blogspot.com/search/label/arquiteituro%20di%20vilo%20dou%20mounde

de fotografias per macarel

Macarel se propose de diffuser, très prochainement, un agenda de plus de 400 pages,français-occitan, dont chaque page sera illustrée par une photographied'un événement, d'une plante, d'un animal ou d'un site caractéristique d'une région occitane.Pouvez-vous nous faire parvenir, via Internet, des photos numériques de 1 méga, libres de droits,ou accompagnées d'un document signé nous concédant les droits sur ces photographies, accompagnées de légendes ainsi que vos coordonnées quif figureront sous la ou les photos retenues ?Nous vous tiendrons au courant des choix qui auront été faits, et vous ferons parvenir un exemplaire de l'agenda dès sa parution.De còr e d'òc.

MACAREL / made in AQUI

1730 av de Mr TESTE - MONTPELLIE

Rouvert du mardi au samedi de 10h30 à 18h30 NON STOP- fax/tel 04 67 27 81 52 - tel 06 12 25 42 26http://www.macarel.org - RCS Montpellier - Ape 519 B - Siret 488 602 939 00016 - TVA Intercom.FR22488602939

Scarron

"Les absents sont assassinés à coups de langue".

pour la princesse de Clèves

Una sindicalista dei Bocas-de-Rose me manda ako:

« Je ne sais pas si cela vous est souvent arrivé de demander à la guichetière ce qu’elle pensait de ’’La Princesse de Clèves’’ »… (N. Sarkozy, Lyon, 23 fév. 2006) Nous répondrons au mépris de l’omni-président pour la culture EN LISANT « LA PRINCESSE DE CLÈVES »LE MERCREDI 18 FÉVRIER DE 14 H À 20 H, PLACE DE LA MAIRIE À AIX En soutien au mouvement des universitaires contre la mastérisation des concours et la réforme du statut des enseignants-chercheurs Lecture-marathon sous forme de relais, à laquelle nous vous invitons à participer Apportez votre exemplaire !

lo bonur es dins lo prat

Torne d'un viatge toristic proche de Castras. Bona nova: la lenga es encara viva!

la libido, es son creno (que d'alas per un quiéu, sason 3, episodi 2)

Siéu tombat sus una novèla clown. Una libidinosa d'una atge cert, mai una libidinosa. Sembla a Regina. Coma la cantaira. La libido, es son creno a Regina. Cada cop que dèu improvisar, sus l'empont, que que siegue lo subjècte de l'impro, dubris grand sa boca, freta sei bregas amé la lenga e brama mai o mens fort"MMMMMMMMMM!oooooooooc! coco boyyyyyy!". "Regina, fai lo capeiron roje""mmmmmm! occccccccccc! coco boyyyy!rhaaaaaaa lovely". "fai una impro sus una caça au tresaur""mmmmmmmm! occcccccc! coco boy! rahhhhhhhha lovely! pren me sus l'armari". Promier jorn doncas. La capolièra clown nos escampa un objècte e devèm improvisar amé. MDR. La cap me bota en parèu amé Regina (dos que la tenon, tres que la....)E l'objècte fuguèt: lo tudèu d'una pompa a velo! OC! UNA POMPA A VELO! Leis autres an una bala, un libre, una pelucha, un filme de plastic que fa de lofas. E nosaustres aquesta puta de pompa. I pas de asard! L'exercici: ieu tene l'objècte e lo deve faire viure coma una mariota. Ma partenaria darrier dèu me seguir en faire la voés de l'objècte. E vaqui que fau bolegar ma pompa coma una sèrp. E Regina:"mmmmmm". "mmmmmmmm". Dins mon jogging, aquèste bruch me geinava. Falié tener una mieja ora amé lo tudèu e Regina darrier que me fasié de "mmmmmmm", de "aaaaaa", e que sabe ieu. Troba d'idèia tu per faire viure ton tudèu! Idèia: emboite la coa dau tudèu dins sa tèsta. Ma sèrp fa una bloca. E aqui fuguèt insotenable sus l'empont. Regina fasié de bruchs de bregas. Debruchs de bregas e de potons. E mon tudèu se fasié una autofelacion dins son imaginacion. E la cap clown qu'arrestava pas l'impro. Quora l'impro s'acabèt, creguère morrir: Regina per me mercejar m'estofava entre sei popas.

que d'alas per un clown, sason 3, episodi 1

Estage de clown 3. Es articulat sus lo conte. La chorma es mens opressada per la toca de faire sa creacion personala. Aquela idèia, finala, avié blocat la nostra imaginacion. Ara s'agis de faire d'impro sus un subjècte donat. Aièr, faguère mon promier solo. Coma un grand. Falié improvisar sus aqueste conte fiolosofic seguènt: Una granolha proche d'un riu. L' escorpi vou traucar lo riu. Demanda a la granolha de va faire sus son esquina. La granolha refusis. Non. Non. Vas me picar. T'assegure que non.  Te fau fisança, alara. Passejan dins lo riu. Au mitan de la passejada, sensa s'en avisar l'escorpi pica la granolha. Veses qu'om pou pas te faire fisança. E se negan dins lo riu. Morala filosofica: siam de longa victima de ço que siam.

Alara falié brodar a despart dau conte. Youkaidi. Vestit de clown. Ren de preparat. Improvisar sus lo moment. Sus la scèna se troba una pompa per lei pneumatics. Urosament. Ai pas d'idèia. Ere solet sus l'empont. Falié ben trapar una companha imaginaria. De la pompa faguère un dacos a opium. E inventère la granolha que tubava son opium. E coma se conflava d'opium, mancava de longa de petar, ma granolha. Avètz ja fach tubar una granolha? L'efiech marchèt sus lo public.  M'abrive dins la colissa. Ara fau l'escorpi. Totjorn amé ma pompa a pneumatic.  Ara la pompa es ma coa. L'escorpi es libidinos. E parla amé la granolha tubaira. Après l'impro s'es desconflada. Se passèt mau aqui. Sabiéu pas plus que faire. E racontère l'istoria amé un fum de gèstes parasits. E siéu sortit de la scèna amé ma pompa pneumatica coma s'èra un gos. Aviéu perdut ma granolha, mon escorpi e mon istoria. 

marie alberto jean jacques e karen kottois

Un trabalh mervilhos. Un polit parèu d'artistas. Un libre de joinèssa per lei pichots de 3ans. E per aquelei que son afogats de dessenh e de grafisme. Osca, per aquela polida obra d'art!

Un travail merveilleux. Un beau duo d'artistes. Un livre de jeunesse pour les petits de trois ans. Et pour ceux qui sont passionnés de dessin et de graphisme. Bravo pour cette belle oeuvre d'art!

http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewProfile&friendID=392898472

marion vernoux

Avec l'indigeste Plus Belle La vie, il faut avouer que les séries françaises sont à la traine face aux réalisations flamboyantes des studios HBO et autres. De Six Feet Under a Sex and the City, en passant par l'impressionnant Rome, la série télé sort de son format, de ses codes étroits pour des scénarios précis, travaillés, cérébraux aux esthétiques cinématographiques et personnelles.Ces séries ont connu récemment un âge d'or dont ne se remet pas le cinéma. Marion Vernoux avec Rien dans les Poches réinvente la série française avec l'intelligence de ne pas copier nos voisins d'Amérique. Rien dans les poches est une saga de 24O minutes très proche du meilleur cinéma d'auteur français. Produit par Canal Plus et l'incroyable Alain Chabat (qui joue le rôle d'un travesti touchant et singulier, l'apparition la plus émouvante du récit, sans doute), la réalisatrice a l'audace de tourner des plans qui lui sont propres qui vont du portrait magnifique à la captation d'ambiance d'un Paris déglingué (celui des boites mythiques des années 80) ou d'une époque (pubs, images d'actualité prises aux journaux télévisés d'époque). La série retrace le parcours d'une chanteuse pop (jouée avec brio par Emma De Caune qui porte sublibemment les fêlures affectives de son âge et de son rôle), entre Niagara, Lio et les Rita. Junkie qui court après le temps. Une looser de chez looser. Les années SIDA, les années crises, nous évoluerons avec ce microcosme parisien à la limite de l'insupportable tant il semble déglingué et névrosé. Monde, d'ailleurs, qui nous ramène à nous comme un miroir. Quel microcosme ne vit pas dans ses limites ? Il faut encourager ces nouvelles séries françaises. Nous en voulons encore. Car il y a recherche esthétique et surtout scénaristique. Ce qui nous intéresse avant tout.

chivau

Chivau: La carn de chivau èra una pauc nervosa dins la sieta dau gardian...

Cheval: la viande de cheval était un peu nerveuse dans l'assiette du gardian...

danièla julian

Vene de reçaupre dins ma boita de letras lo darnier libre de Danièla Julian. Es un presènt. Siéu afogat de son escritura. Sabe pas se legis la mieuna. Mai gramaci, dona, es un libre qu'esperave força.
Tam.

Danièla Julien, Adieu Paure, Soleil D'Autan, 2007.

Je viens de recevoir dans ma boite à lettres le dernier livre de Danielle Julien. C'est un cadeau. Je suis fou de son écriture. Je ne sais pas si elle lit la mienne. Mais merci, Dame, c'est un livre que j'attendais beaucoup.

Tam.

arquitectura de la crisi?

Imatges d'arquius. Imatges près dins una vila amé mon telefonet Nokia N95. Mai dins queta vila?

mela a ganhat au dékédis

siéu espantat

morpion

Lo Morpion que volié de Rastas...

bestiari: la mosca

Siáu una mosca. Siáu nascuda d'una mandarina. Siáu nascuda d'una mandarina d'un celibatari au darnier estanci d'un apartament securizat. A la debuta ère un vèrme. Eu, la mandarina, l'aviá tancada entre la tèrra e lo pòt de plastic. Decembre. Per faire economia (vò per faire ecolò) dins aquestei temps de crisi, aviá pensat de faire poirir la pèu de la frucha quaquei temps dins la tèrra dau ficùs. Coma aquò: economises tei bordilhas e lo KB JARDIN. Mon mèstre lo racho, que fasiá d'experiéncias de totei menas, de biais d'òme solet que s'atisson de lavar la terralha a l'aiga fresca, de pas despassar lei 17 gras per lo radiator, que tira un còp la jornada la caça dei cagadors per evitar lo rebaladis dei glaciers e que fa son sòu a l'aiga de pluèia, mon mèstre, abans de s'escrancar nus sus lo radassier de cuèr que costèt un braç a sei gents retirats, mon mèstre, a 19 oras, abans lo Pichòt Jornau People dau Iann Bartés sus Canau Plus en clar, après una jornada de trabalh, television a l'antena rastèu, mon mèstre coava d'un èr pairenau aquela pèu de mandarina. Mon foetus, que. A la lopia d'un èr tissós.
Filmèt l'evolucion de ma mandarina au telefonet: Promier: La pèu ben redonda es aranja coma una aranja. Pauc a chac pauc, negreja la pèu. Es aquò que va noirrir la tèrra e va ajudar a mon espelison. Una legièra poudra verda s'esparpalha dins lo terrau. Coma una armada d'espermatozoides. Doçamaneta, lo pòt dau ficus es fecondat.
Mon mèstre (un trentenari) s'esperava pas a ma naissènça d'ivèrn. Aviá semenat la mandarina per rendre son ficus bèu. Un acte impulsiéu, que. A la tissa dau netitge mai demòra un parpalhàs racho e egoist. Quora un jorn, èra lo ser, aremarquèt l'olor que sortiá de la tèrra. S'avisèt pas d'en promier que veniá dau ficùs, l'olor. E anèt drech a la gorbilha de linge. Qu'espèra de n'aguer 3OO kilòs per lo lavar a la maquina, a 30 gras, programa cortet per ecologia e rachotisme. O alara lo mena a sa maire, lo Tangui. L'olor veniá pas dau linge, nimai de l'esponja conflada sus l'aguier de la cosina. L'olor veniá dau ficus que tirava un brave morre, que li mancava de solèu a travers lo veire dau salon, e que de tota mena, decembre per èu èra de lònga una marrida passa en causa dau cèu gris. Lo ficus es un caracteriau pendent lei sasons frejas. Grafinha lo terrau amé sei rasigas, a fam, a pas fam, a set, a pas set. De capricis d'ivèrn de ficus.
-Òu, çò diguèt mon mèstre a son ficus que parla a sei plantas per leis embelinar e rompre amé sa solesa crassa, òu, Ficus, siás tu que sentes l'uòu poirrit? Lo ficus respondèt pas. Qu'èra un aubre. E qu'èra l'ivèrn. Puèi mon mèstre li mancava de respècte: Saique podètz pas dire a quauqu'un que pudís !
- ..., faguèt lo ficus, lei braç balants, la cara pala.
- Me fariá pena de te perdre, mai sentes la mòrt.
Prenguèt una lopia e veguèt una coa blancassa que bailava lo brande dins la tèrra. Era ieu. Lo vèrme d'abans la mosca.
- A! Quet orror! Ai creat un micrò-univers ai pès de ma planta! Dèu li aguer un milierat de vèrmes aquí dedins que van me manjar l'ostau! A! Lo cranisse aquò. Anem defòra.
Per s'escondre dei vesins e se passejar nus dins son apartament securizat que lo vista-de-vista èra impressionant, mon mèstre aviá creat una mena d'òrt interior. E s'escondiá lo chichibèli amé lei ramassas de sei plantassas verdassas, vivassas, fogosassas. L'estiéu se passejava de lònga amé un pòt de geraniums ben roge entre lei cambas. Per pas èstre vist e gaudir dau nudisme coma cau.
De paur, me rintrère dins la tèrra. E lo mèstre, meteguèt lo pòt defòra, sus lo balcon per me faire morir.
Puta d'ivèrn de Provença! Aqueu mistralàs que te glaça e te ren bauj! Lei rasigas dançan au dessus de ta tèsta chanuda. E lei ramilhas, bolegadas per lei chavanas, braman coma de buòus un jorn d'escossura a la manada Sant-Pèire. Subreviure a l'ivèrn es tanben luchar contra mon paire ingrat que m'aviá fach venir amé sa mandarina e que me renegava ara. Era luchar tanben contre lei capricis de ma maire ficus que se bolegava de lònga, agressada per lo vent. Anave pas naisser dins l'amor. Aquò non. Ma maire ficus perdiá sei fuèlhas de la paur, coma se subissiá una marrida quimio terapia. Viviá mon espelison coma una malautiá. A travers lo veire que desseparava lo salon dau balcon, sentissiáu mon paire que nos regardava coma s'èriam embarrats in vitro.
Posquère pas quilar mon promier bramadis. Que lei vèrmes braman pas. Mai fasiáu de galariás en chucant ma coa qu'ai pas de det gròs. Fasiáu de galariás per me sentir caud e moffle, qu'es pas ma bauja de maire que m'auriá donat d'afeccion. Quora la prima venguèt, mon mèstre sortiguèt veire un pauc l'estat de son ficus. Per recuperar ma maire morrenta, l'agotèt d'un mescladis cervesa-aiga sus lei fuèlhas, que la faguèt reviscolar. Ibronhassa. L'efiech de la prima li faguèt montar la sèuva e venguèt polida coma una dòna d'onor au trofèu deis as. Veguère lei narrassas de mon mèstre se sarrar de la tèrra: « ou! Que sentes bòn! Sentes la flor! Lei vèrmes devon èstre mòrts ».
Ieu, escondut au fons de ma tèrra-maire fasiáu pas lo fièr.
Torneriam a l'ostau, ma maire, mon pòt e ieu. Au dedins. Foguèt l'ora de l'adolesciéncia. Dison lo temps de l'efemère, tanben. Lo temps de la metamorfòsi de ton còs. Ingrat que siás. As de pèus qu'espelison. Sus lei cambas. E vòls pas plus sortir de tei galariás. As paur de tei pèus gras. Siás solet dins aquesta tèrra. Fiéu unenc, degun te pòu tornar l'imatge dins lei miraus escurs de la tèrra. Te fas de filmes sus ton aparéncia. D'autrei vèrmes son pas nascuts de la mandarina. Siás solet au monde. E te tròbes sensa respònsas a tei questions. A! Coquin de sòrt! Que siás malurós! Que siás solet au monde! T'agrada de te lo repetir. As jamai rescontrat quauqu'un levat ta maire. Faudriá pas qu'arribèsse, un jorn. Qu'una pela venga te cercar, furne e prenga una carra d'orror a ta vista. A! La cara! Dequé diràn de tu? Siás un monstre! L'efemère. L'adolescéncia. Cada vèrme de la creacion es passat per aquèste moment de sa vida mai dins ta tèsta siás mai monstre que leis autres. Manques de fisança. Pas degun, segond tu, a pas viscut parièra chauchavièlha. Siás malurós, malurós, malurós. E sabes pas perque. Fas de causas enebidas que te castigan. Manges ta maire per sei rasigas. E ta voés, e ta voés, pecaira, comença de mudar. Afrós. Es pas plus una voés. Siás una mosca. Aquò rembombis dins ta tèsta, es grèu, aquò bombona, aquò bronzina, aquò tavana. Siás pas plus lo vèrme qu'ères. As enveja de lo demorar e a l'encòp, n'as pas plus enveja. Vòls sortir d'aquèsta tèrra per descubrir lo monde. La tèsta te vira coma se tubaves lei margaridas per lei rasigas. Es un pauc parier: son leis uelhs que te sòrton de la tèsta. E te fretes lei mans d'enveja vò d'inquietud.
E après aquela tempèsta d'identitat, es coma aquo que venes Mosca.
Era lo ser. Ian Bartés. Canau Plus. Pichòt jornau people. Britney Spears rasada coma un vèrme, quichada per lei paparazzi coma dins una formiguièra negada. Eu nus a bèurre una Leffe, 9 grads, per oblidar una jornada de trabalh malaisada. E ieu, amé ma pèu nòva de mosca. De rebats blus e verds sus lo còs mai mosca negra, ordinaria, amé l'enveja prigonda de conquistar lo monde. Me dison « la domestica » dins lei mitans scientifics. Promier voù. De mon pòt vèse leis uelhs grossàs de l'ecran plat que me pivelan. Son de detalhs que vei pas l'òme. Ieu remarque de grands redonds. Vese lo monde coma una mosaïc. De carretons colorats e multiples. E un carrat roge au mitan per ben causir ma direccion. La television a sus ieu d'efiechs epsicadelics que m'atrivon, coma per un ser de woodstock. Ai l'atge, mai ai pas encara tubat d'insecticides. Ai paur deis efiechs segonds. La television es sachut, es un dròga douça per lei moscas. E me fau descubrir lo monde. Lei sensacions de la perda de mestresa. Promier vòu e me pegue jà coma una merda sus un rai blu que se desplaça pendent lei jingles e lei pubs.
Ò putan! Una mosca, çò ditz mon mèstre. Vas te levar d'aquí?
Non, me levarai pas. Plane coma un bandada, amorosa d'aquel imatge que me fa fremir. Laissa-me seguir lo rai blu. Me parles pas. Siáu dins mon trip. E pòs parlar, paire, siáu a l'atge que t'escote pas plus.
E mon paire de se levar. Va au rebaladis dins lo cagador. Un armari amé toteis aquelei produchs quimics. Entre lo Canard Cagador e lo Paic Lemon (se dison Chin-Cagador e Paic cogorda per copiar pas) promier prètz, t'aganta l'insecticide biò que matèt lei cochenilhas de l'an passat. E vaquí que tòrna. Bauj coma tot. Transmudat coma dins un filme d'orror. Musica a la Psicòsa d'Aufrèd l'Hitchkock. A de revolums dins leis uelhs. E me bandís l'insectisida coma s'èra un revouvèr. « Naut leis Alas! ». Non lei levarai pas. « Leva te de l'ecran plat per crebar. Lo vòle pas porquejar. Me costèt un braç ». M'envòle maladrachament. Siáu encara joina. Una adolescenta de la vida de mosca. E mon voladis sembla a una petroleta. Brom. Brom. Brom. Fai de bruch mai abança pas. Maluròs!: Lèu, m'esconde dins l'escur dau salon. Mon mèstre me perd de vista. Un còp d'uelh a drecha. Un còp d'uelh a senèstra. Lo Chichibèli a l'èr que seguis lei moviments de son còs de vèrme. M'auriá-ti perdut? Zi! Zi! Zi! Cacalasse de mon zonzon. Me crese pròcha de la victòria. S'arrèsta. Gròs plan 16/9 sus seis uelhs. Bendas negras. A l'esquina dau botilhon, legís lo mòde d'emplec. Seis uelhs viran sus cada letra. L'imatge recuola. Contra cabussada. Plan a l'americana. Tòrna prene son arma. E tira en l'èr. Pan!... Enfin... Puslèu: PSSSSSSSSSSSSSHIiiiiiiii! « A! Es coma aquò? Ben, as pas de chança! L'insecticide se va rependre dins tot l'apartement e onte que siegues acabaràs. Lentament. Vergonhosament. » S'asseta apasimat. Lo quiéu dins son cuèr. Un Leemex sota leis narras (per pas dire Kleenex). Contunhe mon voladis. Pas s'arrestar. Oblidar leis efiechs apasimants de la television e de sei formas atrivantas. Pas s'arrestar. Passar pas per la tubèia blanca que vese tombar au sòu coma una nèu marrida. Pas s'arrestar. Tavanejar. Se me pause siáu mòrta. Rintre en apnèia. Dins mon viatge vese una aranha tombar subran de sa telaranha. La cabussada es violenta. Planhe aquela qu'auriá poscut èstre mon ennemiga. E contunhe mon percors dau combatant. Lo gràs dau produch s'espandis sus la taula en veire italian coma un rai de còca. Es lo tchernobiéu deis insectes. L'òme es tant poirrit. La flaquesa ven. Sente mei pèus, sente mei patas, assaje de montar e davale. Quiche sus tot mon còs. Mon còs me pesa. Anem! Siás joina. Pòs pas morrir ara. I a un diéu per lei joines. Leis joines pensan pas a la mòrt. Lei joines morron tardier. Lei joines, dins la tèsta dei joines, morron pas. Ma fista. Non. Es la tragèdia. Ai pas fach l'amor un còp e mon destin me ponha jà. Me resta pas plus que de me laissar tombar. Lo mèstre m'a jà oblidat. Pivelat per la blonda de la meteo. Vonvoneje un còp de mai per l'embestiar. Es un còp de lofa dins l'aiga. Crese que fau de bruch mai la mòrt arriba. Agonia de mosca. Coma per mon amic lo buòu, un ser de corridà, sente la dolorosa estocada finala. E tòmbe. Subran.
Quant d'oras, quant de sègles siáu demorada aquí, au sòu, en faire de cèucle amé mon còs pesuc? Quant de còps creguère que meis alas me portarián encara? Portada per lo naut, portada per lo bàs. Mei cambas frèulas s'aborran. Benlèu que vau subreviure. Sarai un insecte rampant ara. Siáu estada vèrme benlèu que deman sarai canilha. Vòle creire au miracle dei metamorfosis animalas. Non. Non. Non. Adejà siáu vièlha . Mon còs es destimborlat. Sente partir la carn de ma pata. Pietat. Ai pas viscut mei tres jorns de vida. Mei tres jorns de vida de mosca. Ai pas viscut ma joinèssa. Ai pas viscut mon vielhum. Ai pas vist meis enfants. Meis enfants e la maire. L'uòu qu'auriá pondut per ieu. Benlèu que l'auriam concebuda dins una mandarina, ma pichoneta. Sariam anats veire la maire ficus per nové. Sarié estada fièra de sei felens mosquetons. Auriam jogat ai Mile Bòrnas vò au quilò de merda. Ai que patisse. Vese lo filme de ma vida. Lo filme de ma vida de mosca es un cort metratge. Que vira en bloca fins a ma mòrt. Dura d'oras. De vertadièras d'oras d'òme lo sabe. Quora lo mèstre se lèva dau radassier, espère que venga portar lo còp finau amé son pè nus. Om acaba ben lei chivaus. Mai non. Lo generic de fins dau film dau prime time se fa ausir. Lo mèstre se sarra. Contra cabussada de son còs long que me domina. Me veire l'amusa. Coma per un adò retardat que leva leis alas dei vespas per gratuitat dins la cort de recreacion, me portarà-ti deman ai vesins coma un trofèu? Mata me colhon! Siáu tròp dolorosa! As pas lo coratge? As paur de te salir? L'ause se retirar dins sa cambra. Baissa lei radiators per economia. Per economia d'energia mai tanben qu'es racho. Pren suènh d'amossar lo lume dins cada membre. Ause lo tremolament violent de sei dents que se tustan sota la brossa electrica e tortuosa. Escupis de la sang, l'imatgine, en causa de sa gingivita. Fa de bruchs de porcàs amé sa boca.
Lo lendeman, lo solèu tusta dins l'apartament. Mon mèstre placa maire ficus contre lo veire per que faga sa fotò-sintèsi. Subran, dins lo contentament maniac qu'a per sa planta, tròba mon còs mòrt qu'aviá oblidat. Fa una moninariá de degost, talament me pensa sala e clafida de bactariás. Puèi d'une pinça d'epilar me mena ai bordilhas. Pasmens, a un regret ecolò. Me tòrna a maire ficus. Me pausa sus la tèrra. E ditz: « Siáu segur que faràs un bòn engrais ». E cada jorn m'agachar poirrir amé una lopia. Pas luènh de ma mandarina. Quau e qué va naisser de ieu? Se devriá mesfisar...

JOC: Déquédison LEI MOSCAS?

Qué dison lei moscas? Lèu començarà lo bèstiari dau TAM. Abans de lo legir e de lo publicar, vos prepause un joc. Qué dison aquelei moscas sus la foto? A vostrei claviers! Fau pas oblidar que podètz laissar lei frasas que volètz dins la rubrica "comentaris" (aqui sota) vo au mèl dau Tam (tamlou@laposte.net). Dins una setmana lei lectors votaràn per la frasa la mai risolièra. De regardèlas son de ganhar.