Esteticament lo film es perfiech, meme se traina un pauqueton sus la longor. Lo default de Burton, pense. Es un cinèma de procedits que ten pas sus la durada. Lei criticas lo dison, de mai, es un film anti-Disney. Surament perque sei debutas de realizaire datan de Rox e Roucky (deux petits amis/ petit bébé chien/ renard orphelin). Mai a dequé sert de faire de l'ANTI-DISNEY ara mentre que sei grands films sucrats an defuntat au sègle passat? Lo film es produch per la familha dau grand Walt. Bambi es citat sus lo davant d'un cinèma e es un omenatge. BAMBI: Promier dessenh animat violent, pasmens, que s'acaba per una fin tragica. Quora lo film de Burton es un divertiment, finala, que capita a te congostar. NB: Lo personatge principau sembla a Jackson (son escais èra-ti pas "Bambi"?). Ok. Arrèste.
divendres, 2 de novembre del 2012
dimecres, 31 d’octubre del 2012
Lo cinèma plan e lèu, n°1.
Films vists aquela setmana: Dos retrachs de femnas.
Agora d'Alejandro Amenabar, Italia, 2009, amé Giovanna Mezzogiorno.** DVD.
Longuet. Mai una polida scèna de fin. La libertat de la femna, de la scientifica contra lei reviraments de la religion. La ficcion se debana quatre segles après JC a Alexandria mai me sembla d'actualitat tant lei religions son baujas, ma paura dòna...
Vincerre de Marco Bellochio, Espanha, 2008, amé Racheu Weisz. **DVD.
Fresca italiana. Ritmada per lei films de cinèma de l'epòca ( procedit un pau repetitiu), lo retrach de la femna esconduda dau ducce, mentre qu'èra militant socialista. Direm que son amor a pas susportat lo cambiament ò lo revirament... Le revirement c'est maintenant. OK. Je sors. Un pauc tròp estetisant (la scèna de la neu).
Films en cors:
Lo pòrc de Gazza (en telecargament sus lo siti Canau Plus), Lei pròias (DVD).
Films en espèra:
Un òme que crida, Tchad, 2010, DVD. Prèmi de la jurada de Cana en 2010 (DVD)
Films de crompar per la DVTèca:
Leis enfants dau paradis, de Carné, França, version restaurada. Disponible tanben sus lei tauletas.
Lo carròsse d'Aur, de Joan Renoir, França, version restaurada en VO.
Film que fau veire au ciné-club de la vila de Tam:
Fenèstra sus cort, d'Alfred Hitchcock, America.
To be or not to be, de Lubish, America.
Films d'ara de veire au cinèma:
Film que fau veire au ciné-club de la vila de Tam:
Fenèstra sus cort, d'Alfred Hitchcock, America.
To be or not to be, de Lubish, America.
Films d'ara de veire au cinèma:
Into the Abyss, de Werner Herzog, Alemanha/America (0-2).
Dins l'ostau, d'Ozon, França.
Frankenweenie, de Burton, America.
Films que cranhisse en causa dau subjècte traitat:
Chavana sota lo clòsc, de Clara Bouffartigue, França. Subjècte: "L'ensinhament"
Amor, de Michael Haneke, França. Subjècte: "Lo vielhum".
Lecturas en cors:
Cinèma e pintura (un beu libre que m'a costat un braç e que pèsa tròp per lo legir dins lo liech).
Rolf Gunter Renner, Edward Hopper, Taschen, Alemanha,1990. L'ai pas començat per ara, legisse leis imatges promier.
Lo regret:
Mancar lo festenau miegterran de Montpelhier.
Darnierei minutas:Lecturas en cors:
Cinèma e pintura (un beu libre que m'a costat un braç e que pèsa tròp per lo legir dins lo liech).
Rolf Gunter Renner, Edward Hopper, Taschen, Alemanha,1990. L'ai pas començat per ara, legisse leis imatges promier.
Lo regret:
Mancar lo festenau miegterran de Montpelhier.
Un festenau de cinèma occitan a Barcelona (Catalonha), Un article beu sus la cinefilia dins lo darnier numèro dau Nouvel Obervateur (França).
dilluns, 29 d’octubre del 2012
Pintre sus lei parets de mon Camin d'Aigas...
diumenge, 28 d’octubre del 2012
Grècia, me mancas...
(c) Lo Tam-Tam, agost de 2012, amé un HTC SENSE.
Au cinèma sònan aquò lo plan detalh... Per definicion, fa veire d'objèctes, coma d'indicas, per desvelar de secrets e apregondir la nòstra compreneson dau mistèri...
Au pais dei faunes... lo tiatre es rei!
 |
| Un faune... de tiatre, aqueste còp! Lo festenau de Chalon coma un zoo! Fotografia presa amé un HTC Sense en julhet de 2012. |
Lo cantaire
 |
| Lo cantaire dau festenau de Chalon es un faune, un dieu pan. Se mescla amé la natura. Imatge presa per Tam amé un telefonet HTC Sense en julhet de 2012. |
Un agach cert au Lau Gelat
Un agach cert sus le cinèma es una mòstra inedicha e
personala de fotografias d'empont. L'artista, Joan-Maria Leroy, cabussa per lo promier còp dins seis arquius negre e blanc per porgir
sa vision dau cinèma. Fotograf d'empont, Joan-Maria Leroy ten d'aqueleis invisibles que sasisson e designan l'indiscernable. La fòto de Joan-Maria es pas brica lo detalh "people" nimai lo "off" d'un rodatge. Es just la sublimacion d'un instant de creacion.
Lo lau gelat, un dimenge de tantòst.
Luòc independent de grands rescòntres fotografics, lo Lau Gelat a Nimes, dins un corredor estrech presenta de fotografias ambiciosas. Sus aqueste cliché veses lo portau de la botiga. Una vielha botiga reinvestida en luòc d'imatges. Ara, un dimenge de tantòst, te tancas au portau de fèrre coma un òme sensa pantins dabans lo lau gelat.L'endrech es tampat e, sensa regrets, imaginas coma pòs resquilhar sus aquela mar de papier glaçat e te fas la mòstra de teis imatges tieus. Pòs patinejar dins ta testa, qué!
dissabte, 27 d’octubre del 2012
caratges dos
.jpg)
Au Carrat d'Art a Nimes, octòbre de 2012. Fotografia presa amé un telefonet HTC Sense.
Marilena Negro, 1957, La Tronche. Eux/Them, 2001. Estampadura, escampatge de tencha sus una tela de plastic, uelhets metalics.
caratges
.jpg)
Au Carrat d'Art a Nimes, octòbre de 2012. Fotografia presa amé un telefonet HTC Sense.
Marilena Negro, 1957, La Tronche. Eux/Them, 2001. Estampadura, escampatge de tencha sus una tela de plastic, uelhets metalics.
Folco de Baroncelli per la granda pòrta!
La mòstra Folco de Baroncelli Javon per Sèrgi Migoule, en octòbre de 2012. L'aficha es una granda capitada. Au dedins de la mòstra, de letras escrichas au provençau per lo mèstre. Fotografia presa amé un telefonet HTC Sense per Tam.
lectura d'un programa de festenau
 |
| Au festenau de tiatre de carriera de la vila de Chalon, pas cap de cadieras. Leis espectators s'assetan, siague per agachar leis espectacles, siague per manjar, siague per dormir. Siam totei au meme niveu au ras dau sòu. Pasmens, maugrat lo mond, pòs t'isolar per causir l'espectacle que ven dins lo revolum d'espectacles que se disputan un recanton de betum. Tot disapareis a l'entorn. Finala, es lo vesèm per la plaça de parcatge qu'environ l'escectatritz, fau èstre ben ordonat e organizat per seguir un tau festenau de desòrdre artistic! (Fotografia presa amé un telefonet HTC Sense per Tam en julhet de 2012). |
dilluns, 22 d’octubre del 2012
Ted
diumenge, 7 d’octubre del 2012
Despues de Lucia
Calon, la genta montaira de cinèma, a descubèrt lo film Despues de Lucia a Cana. Ditz qu'es un film dur.
dissabte, 6 d’octubre del 2012
De la non preparacion au Castèu de ma Maire.
M’an oblijat a l’agéncia de
viatge, onte trabalhe, de passar Lo Castèu de ma Maire ai
clients qu’èran en sejorn a Buòus (Leberon) au Castèu de l’Environa (lo
país
de Pessemesse)... Après una granda escorreguda au « Pas dau Reinart »
(the granda rando of the setmana), saca d’esquina, buf de trabalhaires
ciutadans, lei clients se son recampats dins seis sabatas e sei pijamas
regats d’espitau sus lei cadieras de la collectivitat que te balhan la sciatica a vida.
Dins la sala bela e mofida aquò pudissiá lei pés e lo buf avinassat deis alens (lo patron de la cantina
sert de vin en Teta Brick ® dins lei dorgas de fèrre).
Abans que de partir ma patrona Arpiana m'aviá dich: anem ! Tam ! Coma siás occitanista, passaràs ben un film de Panhòu ! Me dise : qué ? Detz ans d’occitanisme positiu e modèrn dins aquela vila negra per arribar a passar... Panhòu pendent l’animacion d’un viatge ? Me vesètz ? Robert Lafont, tòrna au pais, son venguts calucs!
Abans que de partir ma patrona Arpiana m'aviá dich: anem ! Tam ! Coma siás occitanista, passaràs ben un film de Panhòu ! Me dise : qué ? Detz ans d’occitanisme positiu e modèrn dins aquela vila negra per arribar a passar... Panhòu pendent l’animacion d’un viatge ? Me vesètz ? Robert Lafont, tòrna au pais, son venguts calucs!
Mai coma aviáu
la bròda
d’alestir quicòm mai, faguère çò que ma cap me demandava.
La Television 16/9, marca nipòna
inconeguda amé un tubàs catodic coma se fasiá en 50 abans l’ecran plasmà esquichava
un lector de DVD d’a passa-temps e m’esperava au recaton de l’intrada dau
castèu.
Mon public arriba. Presente lo film coma lo Schmòll lo fasiá dins la Darniera Sesilha sus FR3. Coma siáu ipocrit e qu’ai pas lo gost de faire mon òbra, sensa gaire de preparacion coma fau, presente Ive Robert coma lo grand mèstre dau cinèma francés: gnagnagnanagnan... Aponde:
- La guerra dei botons, es eu !
Lei practicas aprovan :
- E ben òc ! A coquin ! Ne fasèm pas plus e cinèma coma aquò ! A ! Ben non ! A coquin non! Ont’a passat lo temps dau bòn cinèma francés ?
E lei mete dins mei pòcas (qunta puta fau). Respònde a la demanda. Es mon mestier.
Coma aviáu ren alestit mai que siáu pas tòti coma vos, decidiguère de passar lo film en fuelheton (fau pas s’excitar de tròp amé leis ecrans a l’ora de dormir). Lo trocejère en tres còps en creire que durava doas oras (ai agut la canha de legir la cubèrta dau DVD). Passère lo film doncas una mieja oreta lo dimarç, una ora lo dimecres, e lo dijòus lei clients s’assetèron dabans... lo generic de fin ! En fach... lo film durava 1o30 ! Merda. Coma faire ? Mai putan! Coma faire ? Òm va pas cochar lei clients coma aquò ? Sus la digestion dau Teta Brick ® ? Pas enveja de me trobar ais urgéncias a Bonieu a detz oras dau ser! Alòr ai una idèa de gèni (Max Roqueta, sòrte d’aqueu còs!) e m’ause dire : « Èra previst. Assetatz-vos ! Vos vau passar lei bonus dau DVD. Anatz decubrir coma an virat lo film provençau dins de polits decòrs de Provença. Anatz veire lei còlas provençalas, lei bastidas provençalas, lei morres provençaus qu’inspirèron leis grands autors provençaus. Anatz descubrir lei vestits vertadiers provençaus !». Bote lo menut. Lo menut es presentat sus una napa jauna amé lo cant dei cigalas (provençalas). E zo mai, nos veici partits per una ora d’imatges (aqueste còp verifique la longor sus la cuberta). Mai de còlas provençalas, de bastidas provençalas, de morres provençaus... pas ges ! Lei bonus èran parisencs e cheaps. Lei camèras tancadas sus Ives Robert, plan gròs, pull en V, que parlava, dins un imatge de qualitat VHS, amé un son ORTF que te dise pas, dins un decòr d’ostau Bouygues (r). Ives Robert, pecaire, charrava, repepiava sei relacions amé Felip Caubère, descrich coma un comedian rachon puei seis relacions amorosas e incestuosas amé Panhòu, lo Gèni de Provença. Durent una ora. Qué cagant. Quora lo lum a tornat, lei clients qu’an pagat mai que restan cortés me diguèron : « Faudriá cambiar lei cadieras ». Son ben braves.
Mon public arriba. Presente lo film coma lo Schmòll lo fasiá dins la Darniera Sesilha sus FR3. Coma siáu ipocrit e qu’ai pas lo gost de faire mon òbra, sensa gaire de preparacion coma fau, presente Ive Robert coma lo grand mèstre dau cinèma francés: gnagnagnanagnan... Aponde:
- La guerra dei botons, es eu !
Lei practicas aprovan :
- E ben òc ! A coquin ! Ne fasèm pas plus e cinèma coma aquò ! A ! Ben non ! A coquin non! Ont’a passat lo temps dau bòn cinèma francés ?
E lei mete dins mei pòcas (qunta puta fau). Respònde a la demanda. Es mon mestier.
Coma aviáu ren alestit mai que siáu pas tòti coma vos, decidiguère de passar lo film en fuelheton (fau pas s’excitar de tròp amé leis ecrans a l’ora de dormir). Lo trocejère en tres còps en creire que durava doas oras (ai agut la canha de legir la cubèrta dau DVD). Passère lo film doncas una mieja oreta lo dimarç, una ora lo dimecres, e lo dijòus lei clients s’assetèron dabans... lo generic de fin ! En fach... lo film durava 1o30 ! Merda. Coma faire ? Mai putan! Coma faire ? Òm va pas cochar lei clients coma aquò ? Sus la digestion dau Teta Brick ® ? Pas enveja de me trobar ais urgéncias a Bonieu a detz oras dau ser! Alòr ai una idèa de gèni (Max Roqueta, sòrte d’aqueu còs!) e m’ause dire : « Èra previst. Assetatz-vos ! Vos vau passar lei bonus dau DVD. Anatz decubrir coma an virat lo film provençau dins de polits decòrs de Provença. Anatz veire lei còlas provençalas, lei bastidas provençalas, lei morres provençaus qu’inspirèron leis grands autors provençaus. Anatz descubrir lei vestits vertadiers provençaus !». Bote lo menut. Lo menut es presentat sus una napa jauna amé lo cant dei cigalas (provençalas). E zo mai, nos veici partits per una ora d’imatges (aqueste còp verifique la longor sus la cuberta). Mai de còlas provençalas, de bastidas provençalas, de morres provençaus... pas ges ! Lei bonus èran parisencs e cheaps. Lei camèras tancadas sus Ives Robert, plan gròs, pull en V, que parlava, dins un imatge de qualitat VHS, amé un son ORTF que te dise pas, dins un decòr d’ostau Bouygues (r). Ives Robert, pecaire, charrava, repepiava sei relacions amé Felip Caubère, descrich coma un comedian rachon puei seis relacions amorosas e incestuosas amé Panhòu, lo Gèni de Provença. Durent una ora. Qué cagant. Quora lo lum a tornat, lei clients qu’an pagat mai que restan cortés me diguèron : « Faudriá cambiar lei cadieras ». Son ben braves.
Mei cambas, se sabiatz, qunta tubèia...
Una mòstra sexuala e sensuala d’après Pèire Molinier. Un trabalh fetichista sus lei cambas. Lei
cambas se multiplican a l’entorn dei subjèctes ambiguts que se la jògan cabaret
sus de cadieras. Vesèm un fum de cambas mai que mai aquelei dau mitan...
Au LAU GELAT, 3 carriera granda, Nimes.
Au LAU GELAT, 3 carriera granda, Nimes.
diumenge, 23 de setembre del 2012
Frankeistein Pichon
Frankeistein Junior
Realizator :
Escenaristas:
Data de sortida:
13 avost de 1975 (França)
Genre:
Comedia | Sciéncia-Ficcion
Frankeistein Junior renega son
eritatge e vòu èstre un scientific seriós e respectable. Pasmens, son passat
lo raganta. E sarà oblijat amé son assistenta de reviscolar lo mostre que
sabètz. Parodias de Orson Welles per lo casteu, parodia de Dracula e dei films musicaus. Lo mèstre de
Chabat fa-ti sempre rire?
Vist au Cine-Club L’Ecran Magic au Cinèma
Forum d’Aurenja.
Plaser deis uelhs : una dimenjada en Lengadòc-Rosselhon.
Promiera mòstra : dissabte. Plan Charles De Gaulle. Montpelhier. Un viatge au país dei flors. Un Japonés, Araki, s’amusa amé de dinosaurs de plastic e de boquets de flors. Flash. Fòto. Aquò te balha un efiech meravilhós onte lei petalas son de cròcs duberts e preistorics. De còps, lei petalas roginassas fan lo fuòc d’un volcan d’onte sòrt Mozzilla.
Dimenge : Plan deis erbas. Museu dau Nimes vielh. Francesa Gilot (90 ans) explica sa vida a Nimes amé Pablo Picasso.
Dimenge encara : au museu dei culturas bovina, una afficha charra d’una mòstra Baroncelli a Nimes. Faudrà tornar per ne parlar.
Un maridatge e un enterrament: Another Happy Day.
Another Happy Day. Sortit lo promier de febrier de 2012 (1o 55minutas). Realizat par:
Sam Levinson Amé
Ellen Barkin, Ezra Miller, Kate Bosworth plus Genre
: Comedia dramatica Nationalat:
American
L’aficha anoncia una comedia. Lei còdis de la comedia comerciala (blancs e ròses) i son respectats. La benda anoncia es una granda galejada. Engana comerciala. Trapela. Another Happy Day es lo racònte d’un maridatge dramatic que s’alestís onte cadun jòga la particion de sa nevròsi dins una familha recompausada e conservatritz. Sam Levison (fiu dau paire de Rain Man) signa aicí son promier opus. Es fin dins son analisi dei personatges e cònta coma fau la dificultat de trobar son identitat e sa plaça a l’ostau. Lo personatge dau jovent solitari que filma lo papeta malaut, l’aubre nafrat, la maire perduda, lo fraire junki sona just coma se aqueu pichòt èra son propri rebat e anonciava un realizator en devenir. Aqueu personatge quasí mut sert tanben de testimoniatge vertadier e veridic a la narracion. E, a travers eu, òm se demanda ont es l’autobiografic dins lo film, tant es intim e pregond. Lo personatge dau drogat jogat remirablament per lo jove Ezra Miller, agach camèra, nos interròga au plan de fin, dins un rai de soleu : e vos ? Coma fariátz per trobar mielhs l’equilibri familhau ?
Abans la conclusion la darniera sequéncia utiliza la leiçon de cinèma de Stanley Kubrick : utilizar una musica decalada a rapòrt de l’imatge e de l’istòria. Ansin, la musica classica durent la scèna de dansa cubrís lei musicas pòp e afortís l’efiech grossier dau maridatge onte lei gents se mudan maladrechament fasènt mina de s’amusar. L’ironic Another Happy Day demòra una critica bela de l’institucion.
Abans la conclusion la darniera sequéncia utiliza la leiçon de cinèma de Stanley Kubrick : utilizar una musica decalada a rapòrt de l’imatge e de l’istòria. Ansin, la musica classica durent la scèna de dansa cubrís lei musicas pòp e afortís l’efiech grossier dau maridatge onte lei gents se mudan maladrechament fasènt mina de s’amusar. L’ironic Another Happy Day demòra una critica bela de l’institucion.
En VOD.
Eza Miller per Vogue.
dissabte, 22 de setembre del 2012
Malatèrra
Lo film Malatèrra es estat realizat coma un film d'espionatge epic, misteriós, policier e fantastic per lo secret que suggerís. Film negre de Felipe Carrese l'avèm descubèrt en 2003 en fuelheton sus lei ecrans de França Television. Interessant car la lenga causida es pas sacrifiada per lo cinéma e qu’afortis naturalament la narracion. Ajuda l'òbra d'art qu'es pas a son servici. Se normaliza. La nota d'intencion resquilhada dins lo DVD explica: «Una dei particularitats d'aqueste projècte originau es qu'una granda partida dei dialògs es parlada en occitan, (sota-titolat en francés). Aquesta causida pega au realisme istoric e geografic essenciau a la desmarcha narrativa e artistica dau film, l'istòria se debanant en 1916 dins un mas isolat deis Aups de Nauta Provença ». L'analisi dau generic nos permet de descubrir leis intencions artisticas dau realizator: occitanistas, (rai!) mai istoricas e finalament cinefilas qu'es en quauquei menas un omenatge au bèu cinéma popular.
Lo generic de film fa lume sus leis intencions artisticas e narrativas dau realizator. La tòca principala dau film Malaterra es de mostrar qu'un film se farga au país: la cançon dau generic Malatèrra es compausada per lo grop Massilia Sound System, grop de Marsilha que viu amé succés de seis produchs musicaus (sensa passar per París) quora Comic Strip, l’ostau de produccion ven dau terraire, de la mema vila. Lei co-productors dau film venon de Corsega (França Tres Corsega) e dau nòstre: França Tres Miegterrana. Fa pròva qu'un grand projècte audiovisuau que se decentraliza e capita.
Pasmens se lo film foncciona es que sa rigor artistica es de mesa : l'escénario es escrich a tres mans amé un apondon fòrça important. Aqueste d'Eliana Tourtet que fa la jornalista a França Tres per l'emission Vaquí e qu'es estada causida per faire parlar leis actors dins la lenga vertadiera dau canton causit.
A la volontat dau bòn parlar, vaquí lo bòn jogar. Actor principau, perque botat a la promièra plaça dau generic, Rogier Pasturèu jòga Leon Morgon. Es un grand dramartuge (escriu de peças per lo tiatre de l'Aubatròs a Carpentras) e es un bel actor conegut per son bòn saber de l'Occitan que lo parla dau breç. Son mestier dau tiatre, nautament artistic, a pas jamai demenusit son interest per la lenga. Segonda actritz presentada aicí: Lea Coulanges, professionala de l'Aubatròs que, dins la vida vidanta, jòga la máger part de sei peças en occitan e ne fa la meteira en scèna. Afogada per la lenga, perque ne viu, lo film fa sa promocion artistica. Batistina es abitada per la chata dau grand autor e occitanista Pessemesse ; ensinhada dins lo bilinguisme tre la naissença, resta una locutritz naturala de la lenga. Enfin trobam Felix, jogat per Laurens Revest, occitanista e presentator de l'emission Vaquí.
Lo film Malatèrra bota en evidéncia leis artistas de l’ombra, essenciaus a la societat nòstra, d’una qualitat remirabla, populars au país, mai soventei fes oblidats per la television franchimanda.
Dins l’escenario, la causida dei noms provençaus e ancians pegan a l'istòria de França e a un temps marcat. La religion marca lei pichons noms coma Maria-Celesta (que cargarà ben son nom dins la seguida de la narracion perque es illuminada) ò Leon Morgon (la morga estent una religiosa en occitan). Barjareou, escais dau faus sordat alemand, lo « èu » ortografiat a la francèsa en « eou » marca l'occitanitat risoliera dau pichon nom. Enfin, l'etimologia dau mòt Malatèrra anoncia ben lo malur (son leis indiças per lo film). La rasiga « Mala » (qu'òm tròba dins lei noms de luòcs de la Vau-Clusa, coma lo vilatge de « Malamòrt ») marca un nom amenaçat per lo malur e la fin fatala e tragica.
Se la produccion demòra locala siam pas dins un film regionalista a la nostalgia aisida. Non, lo temps passat se remarca per lei fotografias jaunas que sotalinhan una nostalgia istorica. D’efiech, òm remarca per la foto colorizada a l'anciana, dins de tonalitats « sepia », un imatge de carta postala d'una Provença d'un còp èra mai que cabussa jamai dins lo folclòr mercés una set de realisme vouguda per lo realizator: lo faudau, lei raubas lòngas, lo chinhon dei femnas, l'ostau de pèiras e lo mas dei Nauteis-Aups. Aqueleis imatges vielhs e jaunes dau passat de familha fan referéncia tanben ai fotografias de Felix, lo joine dins l'istòria que balha un efiech realista de testimòni au racònte. Coma una pista, una dralha vertadièra, nos pertocan per aquò lei dessenhs dau sovenir dau Felix qu’anoncian un personatge intelligent e sensible: la cadièra a la fònt. Lo veirem dessenhar per la seguida dins la ficcion.
Aqueu sentit de nostalgia passa per la musica trista, la balada compausada per Massilia Sound System mai passa parier per lo moviment caméra lentós, mena de travelling sus una paret onte son placardats leis imatges de familha e de guerra.
Lo generic ajuda per la tonalitat dau film qu’oblida un element máger de l’istòria : lo fantastic. Malatèrra evòca la preséncia d’una treva mai aquela preséncia es pas mostrada. Serà just suggerida per lei paraulas dau Massilia: « foletons, diables, la mòrt, l'espavent ». Dins l’ensems d’aquela introduccion la nostalgia l’emporta sus la negror e anoncia gaire una istòria de paur ò de misteris. Benlèu per enganar l’espectator qu’espèra una bòna d’istòria dau terrador dins un patés de telefilm. Serà susprés per la seguida...
Situir la narracion dins l’espaci e dins lo temps, vaquí lo ròtle dau generic. Demest lei cartas postalas e lei fotografias de la paret, vesèm de peluts au front, amé de canons, imatges surament d'arquiu que servon de monstrar l'autenticitat de la narracion e la marca coma istòria realista.
Mai Malatèrra, per nautres, es, promier, una òbra de cinéma, utiliza sei còdis lei mai simples. Ansin, lo nom dau realizator marca la fin dau generic, coma un generic classic dins la règla de la ierarquia dau cinèma. Carrese es famós per sei racòntes negres que se debanan a Marsilha. Es tanben un acostumat de l'audio-visuau. Malatèrra anoncia la debuta d'una seria de sei films qu'utilizaràn una lenga regionala. Mai, cinematograficament parlant, es lo grafisme dau títol que nos pertoca lo mai, marcat dins de letras capitalas que fan pensar au oèstern. Carrese ren omenatge ai genres populars. Dins un format en 16/9 que fa surament pensar au cinemascòp dau temps passat farà referéncia de lònga au genre per la presa de vista de paisatges bèus onte corron lei chivaus e leis òmes. L’omenatge cinematografic au genre american sublima Provença.
dimecres, 19 de setembre del 2012
Collectif DETZ a Festival Occitania.
Les images du collectif Dètz jeudi 25 octobre. Ce collectif de création vidéo proposera une soirée de projections et expressions multiples en invitant «des structures créatives, révoltées, résistantes, rigolotes, locales et extra terrestres».
J-M.E in Liberation Toulouse.
"Festival Occitania" du 22 septembre au 27 octobre.
Programme complet sur : www.festivaloccitania.com
dijous, 13 de setembre del 2012
Lenga d'Oc e television
Si vous ouvrez ce lien, vous serez sur la page web de
l'emission Lenga d'Oc sous l'égide de IEO 30, avec horaires et lien vers des
émissions en podcast sur Occitanica( CIRDOC). Bonne découverte! Lisa Gros.
dimecres, 12 de setembre del 2012
Blue Valentine
Blue Valentine
Data de sortida : lo 15 de junh de 2011 (1o 54minutas)
Realizat per
Derek Cianfrance
Amé
Ryan Gosling, Michelle Williams, Mike Vogel plus
Dins lo biais
romança
Nationalitat americana
Film independent american, Blue Valentine jòga reialament amé leis anars-venirs. Leis actors se transmudan amé bonur e passan aisadament d’un atge a l’autre. Aqueste de la joventut e aqueste de l’atge adult. M’agradan lei decòrs realistes de la banlega, lei situacions justas d’una generacion pertocada per la crisi dau trabalh mai tanben lo tablèu d’una societat estrecha dins seis idèas mai pertuda dins lo relacionau. L’òme i es un grand jovenet, paire de familha, que li agrada de dormir dins un ostalariá que sembla a una naveta espaciala. Tot es dich per aqueste endrech causit per lo realizator. Mencion especiala per la musica e lo numèro romantic de claquetas sota la pluèia. Un film just.
un film de Philippe Carrèse
MALATERRA
Un film de Philippe Carrèse
Projection-débat
Vendredi 14 Septembre – 20h30
Cour du Col’oc – Parc Jourdan
AIX en PROVENCE
Entrée libre
Pourquoi si peu de films de fiction en langue régionale ?
Débat en présence de comédiens
et de techniciens du film
CEP D’OC/ 04 42 93 45 12
dissabte, 1 de setembre del 2012
dimecres, 29 d’agost del 2012
PEN CLUB D'OC: ANEM OC!
Lo Pen Club d'Occitània endraïa un movament per l'unicitat de la lenga d'Oc
Reviscolat fa quauqueis annadas, lo Pen Club d’Occitània prega lo brave monde de signar una peticien
que ditz que la lenga occitana es una…e diversa. Dins la tòca d’un
projecte de Lei sus lei lengas de França que lei regionalistas demandan
au govèrnament, li a semblat dangeirós, leis auvàris de grops ultra
minoritàris mai fòrça bolegaires e mantenènt d’una atomisacien de lengas
que relèvan pasmens de la lenga d’òc.
Mardi 28 Août 2012
Michel Neumuller in Aquò d'Aquí
dilluns, 27 d’agost del 2012
A! LEI FADARELAS OCCITANAS!
Es un blòg que m'agrada de legir per sa largueza e son esperit fin e femenin. Aqueste dei FADARELAS. L'autora dèu èstre una granda dòna. Osca!
diumenge, 26 d’agost del 2012
Subscriure's a:
Missatges (Atom)