En esperar lo batèu per partir a Cadis...

andalosia e seis tresaurs de tèrra

L’agéncia de viatge es en Andalosia. Avisatz vos ! Vos done jorn après jorns de mei nòvas en fotografias. Quora ai ma pausa, mon moment a ieu per vos, cars lectors, laisse mei toristas bobo en co dau mercant de sovenirs eai temps de pensar e de fotografiar lo monde coma lo vese. Après una crosièra en batèu, vaquí la tèrra vèrda de Cadis. Sembla que lo glòbe s’arrèsta aquí. De belòias de mofa verda beluguejan ras de la tèrra. La marelha dessenha de virolhons d’atlàs coma una bola de monde.

Una aventura dins leis Emirats Arabs Units

Aqui un blog geniau. La narratritz es una amiga mieuna. Partiguèt formar lei joines regents dins leis pais deis emirats arabs. Es en anglés e es de bon legir!

http://movingmts.canalblog.com/archives/p50-10.html

sms clown (que d'alas per un clown, sason tres, episodi quatre)

Promier acamp dei palhassas sota forma de tropa. Pode pas i anar. Ai un rumàs de chivau. Mande un sms a la capolièra:

- Pode pas vos jonher aquèste ser. Coma Jesus Crist, siéu clavelat au liech. Perdonatz me.

Sms de la Capolièra:

- Non! Pas de perdon! Lèva-te e marcha!

mon buou pastenaga

una especialitat que la maire m'aprenguèt. Es-ti pas polidon? Especiau dedicadis a la MELA.

LO TROPEU! (fin de l'episodi)

Aviáu descubèrt la jòia d’existir sus una scèna a l’atge de 13 ans. Avans leis empachas dau paragraf precedènt. Es estat cortet, aquèu periòde polit. Après me ramente pas de grand causa. Filme negre. Òc ! N ’en parlarai pas per pas nafrar degun. A vos d’inventar. Li a mai d’un personatge. D’un amic-enemic.Mai d’una trapèla. Que contarai benlèu un jorn. Quora aurai la fòrça d’auborrar la veritat. E lo coratge de pas mancar degun. E de me pas mancar tanben.
Passsère a quicòm mai. Passère un concors. E fuguère obrier dins una agéncia de viatge de la vila de T…. Me veguère vendre de viatges que fariáu jamai. Per subreviure m’occitanisère. Me donèt una consiéncia. Benlèu una identitat. Mai demorère en velha. Òc. Ère en velha. Coma un vielh televisor Teleavia marronàs en espèra dins un ostau de retirats. Faguère de projèctes per ma patrona. Fuguère lo motor de la veirina de l’establiment. Puèi la patrona cambièt. E passère de mòda dins la pichòta entrepresa. E me retrobère dins lo placard de l’agéncia. Entre la maquina de café e lo poster ai paumiers. Entre temps divorcère tanben. E venguère una ombra de vida. Coma un francés ordinari. En negre e blanc.
Rotlaments de tamborn. Lo cors dau clown de l’an passat me desrevelhèt subran. Èra un periòde que passave de lònga lei jornadas au cinèma. Per apasimar mei nèrvis. Per pensar pas. E laissar lo Jogar, l’imaginacion a quauqu’un mai. D’escenaristas dau monde fasián lo Jogar mielhs que ieu. E perqué pas ? Òc, e perqué pas, finala ? Es confortable d’èstre espectator ! Es la vida ! Te ren pas mai riche. Te ren pas mai con. Es com’aquò. L’astre aviá passat e me tanquère – pivelat – d’annadas dins una cultura de divertiment per oblidar ma vida de burèu a l’agéncia de viatge de la vila de T…. Fasiáu ma crotz : quau ère, merda, per me veire creator ? Finala me fasiáu jà lo bilanç : Lo cinèma, la BD, lo tiatre venián de passa-temps mentre qu’a un periòde li auriáu jogat ma vida. E ben rai. Es fotut. Se un imatge inventat, un bòn mòt, una polida debuta d’istòria èran ligats a ma bona santat, ara m’en trufave. Trauc negre.
Tornam au cinèma. Dins lo corredor de ma sala preferida, classificada Art e Assaj, clafida d’ensinhaires, ex-sòcis dau Club Camif, trobère lo papieron de la Capolière-Clown sus un recanton de la caissa. Lo corredor me menava a Into the Wild. Pendent l’espèra, dabans la sala 2, la mai granda, legiguère lo papièron. Me diguère qu’èra benlèu l’escasença de reviscolar. Legissiáu lo document e me disiáu : « E s’èra una secta ? » Èra talament curiós dau biais qu’èra escrich. Vos l’aviáu jà contat l’an passat. Pas la pena d’i tornar. « Trobatz lo vòstre clown ». Ma fista, es mielhs qu’una epsicanalisa. Lo filme. Sean Penn. Un espaci sauvatge de libertat en cinemascòp. Lo caminament d’aquèu jovent lo lòng dau racònte flume me tornèt mandar l’imatge de la cariòla. E Pipò. Pipò la palhassa. E mon imaginacion mòrta . E pensère au grand poèta Gardy. Ié dison : « lo poèta escondut ». Sonère la Capolièra. Ai jà contat aquela istòria sus aquèste blòg. Onte donave jà mei paurs e meis impressions de trobar la palhassa que dormissiá en ieu.
Dempuèi, leis estages amé la Capolièra se seguisson. Se semblan pas. Participère jà a tres talhiers dispariers : Debutant, Creacion e – ara – A l’entorn dau Cònte. Podriáu calar. Pòde pas. L’imaginacion, coma un jardin d’ivèrn, es a reviscolar. E lo temps se trocejava dins lo bonur.

La setmana passada dins la cortina d’un tiatre de la vila d’Agradà veguère jogar la Capolièra. Èra lo promier còp que la veguère obrar. En professionala. Passava de l’autre mand dau mirau. Donava pas plus a imatginar a seis escolans çò que podriá èstre un palhassa. L’èra. Lo bòn meteire en scèna te monstra jamai coma fau faire. Te lo fa sentir.
Èra un dimècres. Dins un tiatron. Dins l’encastre dau « Festenau de l’Alteritat ». Totei lei clowns de l’atalhier èran presents per l’aplaudir. La Capolièra, dins un numèro precis, fasiá una sopa. L’espectacle se disiá : Coma un pèu sus la sopa. L’istòria de la mamà e de sa mamalha que venon d’Italia e se tròban dins un camp de resfugiats. Lei resfugiats son leis espectators. Ansin ma professora tornava a sei rasigas que cresiá escondudas. Comedia dell'arte. En faire una vertadiera sopa, parla e jòga amé leis espectators. Lo numèro es geniau. Siam proches de Chaplin. Per la sensibilitat e per lo rire produsit per lo Clown-Actor.
Se l’espectacle èra capitat, la Capolièra – que jòga en solo – sortiguèt de scèna en faire lo morre. Dau lassitge. E surament d’una granda decebuda : creseguèt qu’aviá manca son affaire. Çò que destimborla l’escolan admiratiu. Per lo promier còp, lo mèstre monstrava una manca de fisança en se. Nos lo faguèt sentir : patissiá de la solesa sus lo platèu. Fuguèt un moment estranh quora tornère a l’ostau. Aquela solesa, lo sentissiá se monstrava curiosament prometosa. Veniáu de culhir una artista a la fin d’un percors, d’un camin personau. Au festenau de l’Alteritat, la Capolièra aviá besonh de nos, de quauqu’un mai, d’una òbra colectiva. Se veguèt dins sei polits uelhs desvariats de rosseleta.
Aièr, pendent una fèsta de barri dins lei carrièras orgiacas de la vila d’Agradà una amiga palhassa (la direm Sonrire) me venguèt veire. S’eriam jamai vist en defòra dau cors de clown. Me diguèt :
- Vai ben ? Siás aquí amé teis amics de desbaucha ?
- Oc, te presente Grau, Clo, e Aud. (Mon bufe pudissiá la cigaleta e lo whisky coca).
Me sarre de Sonrire. Mei collègas van dançar sus Jean Petit qui Danse. Un tube de bodega qu’a raubat un pauc a la cultura occitana.
- Alara. Siás content de la nòva ?
- La nòva ? Quanta nòva ?
- A ! Verai ! La Capolièra t’aguèt pas per telefone. Siam estats causits.
- Perqué ?
- La Capolièra es a crear una chorma d’actors. Siam estats causits. ‘man dieu que siáu contenta. Arrèste pas de rire dempuèi que lo sabe : Anam jogar vertadierament. T’avises d’aquò ? Am’ela. Chorma semi-professionala. SIAM ESTATS CAUSITS !

Dempuèi aièr, bade la queca. Marche. Bade. Ai una masqueta coma lo Joker de Batman. Luènh, se dessenha una cariòla e una ròssa. La margarida a la boca. Vos lo promete, mancarai pas lo trin ! Lo tropèu, la tropa, la chorma, ven realitat !

Les Piqués du Nez

Nous avons le plaisir de vous informer de nos prochaines représentations dans le Gard,de notre création THEATRE CLOWNESQUE , spectacle familial ( enfants à partir de 7 ans), durée 1 heure." COMME UN CHEVEU SUR LA SOUPE "de Myriam ANDREOLETTI alias " Julietta ", co-écrit par Bertil Sylvander du Bataclown, mis en scène par Catherine Vaniscotte -* le samedi 25 AVRIL 09 à 21H*salle des fêtes de SAUVE - ( 10 km de Quissac )dans le cadre de la programmation de la COMMUNAUTE DE COMMUNES COUTACH VIDOURLE tel réservation - tarif : 04 66 93 06 12"Julietta, avec son côté "fleur au fusil", sa générosité et sa fantaisie, va nous transporter entre dure réalité des réfugiés et rêves fantasques de cirque. Le problème ? comment faire une vraie soupe pour ces pauvres affamés assis devant elle !Dans un sourire, elle nous rappelle que le monde va mal . merci ! on s'en était aperçu ! "Nous sommes soutenus par la Commune de Combas, la Communauté de Communes de Sommières et le Conseil Général du Gard.Nous comptons sur votre présence ,Nous restons à votre disposition pour plus de renseignementsA bientôtCordialementCécile p/o les Piqués du NezCie Les Piqués du Nez - chemin de la font du loup 30260 CANNES ET CLAIRAN - Tel 06 76 21 14 59mail : lespiques.dunez@yahoo.fr

moussu t à la radio des musiques du monde

Lundi 23 mars – 18h30 – Emission publique – France Musique

Couleurs du Monde - Emission produite et présentée par Françoise Degeorges

Sont invités quatre groupes du monde des musiques traditionnelles dont Moussu T e lei Jovents avec la présence d’Arlee Leonard, témoins de notre diversité culturelle et qui ont marqué la vie musicale de Marseille et bien au-delà...

Diffusion sur France-Musique le mercredi 25 mars de 20h à 22h30.

Cité de la Musique, Auditorium – 4, rue Bernard du Bois – 13001 Marseille
Entrée libre sur invitation à retirer à la Cité de la Musique de Marseille

Renseignements et réservations : 04.91.39.28.28

Tropa tropèu (que d'alas per un clown, sason tres, episodi tres)

Pichòt, aviáu lo pantais escondut de partir en cariòla. Una granda cariòla roja de caraco que traucariá de prats colorats, jaunes e verds coma aquelei dau Cailar. M’imatginave leis impressions de la caminada. Aviáu jà en ieu l’olor de la caga chivalina, una ròssa un pauc ronhosa dau pèu lòng que nos carrejava. Un pauc bastarda, ma ròssa, benlèu camarguenca, marronassa dei tascas blancas, l’uelh esbornhat coma Aubatòr, lo capitani corsari de mei dessenhs animats. Me rampèle precisament de l’animau. Èra un pauc « peace and love » e mastegava de lònga una margarida. Coma una vaca. Li aviam escondut l’uelh. Qu’èra una sensibla, ma ròssa. E pensaviam ansin qu’auriá pas susportat, l’animau, la vista nusa dei camins de l’Exagone. E dins mei pantais desrevelhats fasiáu ma vida de tiatre. Entre chivaus, comedianas e comedians.
M’imatginave parier lo bruch dau vent douç e caud dei viatges de prima, dins lei velas de la cariòla. De pissalachs d’en pertot, ras dei camins. D’una nautor d’un mètre. Au mens. Lo bruch deis esclòps e de nostrei cants inventats de comedians. E una certa libertat, possibla soncament dins lei remembres d’enfáncia.
Aquela cariòla de pantais, pròche d’aquelei que vesèm ai Santei-Marias de la Mar, pendent lo romavatge per Sarà, èra ma fiertat. Ère lo cap d’una chorma d’espectacle que lei gents badavan, admiravon e esperavan cada an, dins son país. Amé de bandièras coma per lo vira-vira de França amé Bernard Inault. Lo tais. Èra una chorma de ren. Jogar justificava la nòstra existéncia. Jogar avans tot. Jogar aviá signat la pacha amé lo diable. Jogar èra un personatge, un vèrb, un biais de viure. Jogar. Jogar avans d’alenar, de manjar, de pissar, d’amar. Èstre per Jogar.
Faire de sa vida una partida grandassa de Legòs, de Playmobiu, d’Indians e de Cowboys, d’aubre magic, una aventura imaginaria de Tintin, d’Asterix, de Tom Sawyer. Se resquilhar dins de pèus estrangièras. N’en sortir. I creire. Sèmpre. Viure de lònga dins l’imaginacion.
Aquèu sentit estranh, aquela ambicion vergonhosa dins una societat regda fan de vos un dròlle lunari. Avètz besonh de degun. Siatz autista tre que comprenètz qu’amé l’imaginacion es per la vida. O Dieu Jogar te saludam ! Amen ! Anem!
Avans de passar per lo jòc corporau dau tiatre, tot passa per lo dessenh. Fieu unenc, sabètz vos embarrar d’oras dins una cambra en dessenhant d’eròïs dins un brolhon que vivon d’aventuras « de seguir » perque quora començatz un episòdi n’en comencètz un de mai. Es sens fin. Siatz bolimic. Cabussatz sus lei paginas blancas amé un estrambòrd espantant que se tradusis fisicament per un mastegatge d’estilòs e de gredons. Siatz un ògre. Tre que creatz, rosigatz puèi manjatz leis aisinas d’escritura. La goma, l’estilò BIC, fluò, lo marcaire e per lei moments lei mai fòrts un tube de pega. Lo tuba de pega te monta au nas, au cervèu. Es pas de la U-Hu. Non. Es de la bòna. Es de la pega de fusta dau paire qu’as raubat au garatge. Aquò te balha de nivas d’istòrias, de bofigas amé de « ! », de « ? », de « poum », « tchak », « tagadà », dei « Ah : », dei « oh ! », dei « Aaaaaaaaaaaah ! » Coma un comic strip. Un Comic trip.
Ren. Pas plus ren vos arresta dins aquèste apetís de contar. La cartocha de l’estilò roja que creba dins la boca, rai. Veirem mai tard. Contunhem de contar, mossalhon ! E contunhatz d’escriure, de dessenhar, de racontar fins a çò que lo gost amar de la tencha vos crame la lenga e la garganta. Lei labras en sang. De l’umor passatz a la passion, de la passion a l’aventura, de l’aventura a l’enquista vò au simple gag en una planca. Siatz proprietari d’un jornau de BD. Dins leis annadas 80 es de mòda per lei jovents. Lançatz de concors per vòstrei lectors, de jòcs, d’enigmas. Dins vòstra cambra òm vos compara a l’Hergé novèu, a Disney, Goscinny. Lei cosins legissons lei brolhons. Demandan lei seguidas. E començatz d’aguer d’oras de glòrias dins lei cors de recreacion .E avètz vòstra promièra reconeissença d’artista.
Mon eròï (un copiat-pegat de Miquet, Espiro, Tintin e Asterix) aviá un nom de palhassa de circ. Coma es curiós, ara qu’i pènse. L’aviáu sonat Pipò. Pareis que li a una palhassa que se ditz coma aquò. Mon personatge èra un concept comerciau. Aviá sa revista, sei produchs desrivats, seis albums. E aquèste ebdomadari de brolhon fach forra-borra semblava a pas ren.
Après… se decebèm de lònga. Li a de lònga una educacion, occitana que per amor te balha d’empachas. Li a ta consciéncia tanben. Leis conselheras d’orientacion que te demandan d’èstre rasonable. Anem ! Vòstrei personatges de papier son de clowns que permetan pas de se pagar un ostau. La vida de vilatge qu’es pas jamai facha per leis estrambòrds lirics de la creativitat te barran de pòrtas. Mai que mai, siás nascut dins un barri medievau.
La cabussada es quora començatz tot e qu’acabatz pas jamai ren. Siatz una mieta de crostet. Siatz fisicament un crostet. E avètz de mau existir que leis empachas (e d’en promier lei tieunas ) te bastisson pas completament. Adieu la cariòla. Adieu lei prats verds dau Cailar que s’abouran sus lei rotas dau monde entier. Adieu lei comedians. Lei comedianas. Lo chivau bòrni, seis uelhs de chata, sa margarida. Adieu Pipò. Adieu Hergé. Bonjour tu. Bota tei cadenas.

(De seguir)

la torre se lipa

Ma grand, per pas que lo chin se lipèsse

, avié crompat una colereta. Vaqui en ço que pensère quora veguère aquèste bastiment sus mon camin d'Aigas...

Urasawa Naoki

La BD Monster sembla a de David Lynch.  Un joc estetic negre amé perdas d'identitat, istoria fosca e estacament nevrotic a de personatges. Es un grand mangà de 18 libres. De grand art. Lo tot es publicat en co de Kana (Dargaud, França). Vos l'aconselhe tant l'escenario es precis e ric en rebombissaments e nos interroga de longa.  I a gaire, l'IEO avié encoratjat un concors de mangàs en Occitan, es una força bona causa. Es un art força creatiu. Monster ameritarié una reviradura dins la lenga. 

 

corsaires en baie d'Aigues-Mortes

CORSAIRES EN BAIE D'AIGUES-MORTES.

Causerie animée par Mr Marc BOLLON, architecte et historien de la mer.

Samedi 14 Mars, 2Oh30, Centre Culturel de La Grande -Motte. Entrée libre.> Rens: 06.82.85.00.10.

Brun Jean Frédéric

http://www.editions-jorn.com/

Légendaire des départs

de Joan-Frederic BRUN

Jean-Frédéric Brun est connu pour ses romans et nouvelles (Septembrales, Le Temps clair des Enchantées) et pour le récit de sa descente aux enfers après l'accident de cheval qui faillit lui coûter la vie (Loin).

Le poète Brun n'avait publié qu'un seul recueil, Été et sécheresse, voilà exactement 30 ans, mais il n'avait cessé d'écrire. Légendaire des départs rassemble les suites poétiques les plus importantes écrites depuis le premier et unique volume. Deux inspiration s'y mêlent : d'une part la même passion inchangée et viscérale pour la garrigue et de l'autre la fine amour dans la tradition de la lyrique occitane du Moyen Âge, avec ses deux caractère, accomplissement de soi dans l'amour inaccompli et rigueur formelle. Le poète s'inscrit dans la tradition du trobar clus, avec son goût du poème obscur impeccablement rimé, surtout avec sa prédilection pour le sonnet en décasyllabes de la poésie classique italienne. Dans L'éclaboussure des heures, se marient l'inspiration naturelle et amoureuse dans le sens de la nostalgie et du renoncement. Belle minéralité, Degrés de pierre tintante, Futaies sommitales sont des méditation poétiques où la sécheresse minérale peut figurer l'ascèse sentimentale et qui font songer à la pensée d'Héraclite par la forme brève des sentences.

Le poète ayant voulu éviter « le face à face mortifère de l'occitan et du français », nous proposons une édition trilingue, incorporant aussi l'anglais à cet énigmatique et fascinant Légendaire des départs.

Truffaut et le décor nimois, suite et fin

Vaqui un Nimes que coneisse e qu'aime. Quin trabalh de la fotografia! Osca per toteis aquelei sentits d'enfancia sublimats per lo paisatge! Es de grand cinèma per un promier filme! Lo promier filme de Francés Truffaut!

François Truffaut et le décor nimois

Claude Chabrol et le décor nimois

Avèm aimat lo Chabrou que filmava la Bretanha, lo gaspiu, la pregondor de l'ocean que rebatlava lo mirau deis armas dei personatges. Coma dins lei grands romans dau sègle 19. Lo paisatge, pron sovent, prenié lo ton ironic dau narrator que, coma en co de Flaubert, se resquilhava dins cada decor e se risié de nos mandar d'enigmas policièras o d'estudis de mors tant trabalhadas. Fins a la fin deis annadas 9o, me pensave qu'aquel art tissos dau Chabrou prenié de sens tot dins l'obra complèta d'un autor grand vengut de la novèla ersa e defendié d'aquèste biais lo vertadier filme d'autor (amé de longa de clucadas ai mai grands romanciers). Se fau rementer de l'art suggestiu dei cineastas de la novèla èrsa, marcada per lo neorealisme italian, de filmar lei carrièras e vestigis deis ciutats urbanas. Fotografias socialas d'una epoca. Fotografias forta de l'arma deis artistas. Aviam jamai vist aquo au cinèma. Era un regau.

Ara, Chabrou vira a Nimes. D'aquel artista, espereviam un agach personau sus la vila nostra. Aièr, au Cinèma Lo Semafore (lo cinèma d'Art e d'Assaj de Nimes) trobère pas ço que vouguère. Una question s'impausa, a default de se pausar: Nimes, fau-ti saupre perqué ara lo realizator s'i troba? Dequ'es la toca artistica que justifica sa causida ? De qu'es lo liame afectiu e creatiu que ligarié sei personatges an aquèste univers gardonenc de garriga, de secaressa, de calimàs e tanben de regdor protestanta? Perqué trobam pas dins la narracion aquèste vent de libertat espanhou qu'om rescontra dins leis andronas escondudas, entre tapàs, flamenco e bodegà, que liga lei gents entr'elei? La largueza occitana dau pople nimesenc e lei liames que nosa coma un vira-vira gigant amé lei vilas e lo monde? L'autorota que mena facilament en Avinhon, Marsilha o l'aeroport de Gardon per s'escapar dins lo monde? E de la romanitat nimesenca dequé n'en fa, l'autor? e de son romantisme gris que colora lei carrièras escuras? Malastrosament dins lo cinemà contemporanèu de Chabrol, la vila joga pas plus lo rotle magic que prenié a passa temps. E es de mai triste, per una vila coma Nimes, cargada d'istoria(s). Siéu un barrutlaire nimesenc. Vos pode dire que leis ostaus causits dins lo filme semblan pas an aquelei que traucam dins lei nautors dau barri de la Crotz de Fèrre, per exemple, que son de bastidas borgèsas, segur, mai que son quilhadas sus un terrenh de rocas e se trocejan segond l'autoritat de la pèira (Chabrou a pas soscat de ligar aquela arquitectura curiosa ai pensadas faralambicadas de sei personatges. Pasmens, l'avié capitat força ben amé lo tarrible filme Gramaci per lo Chocolat qu'Isabèla Upèrt te jogava una femna-aranha que racomodava lo fatum de sei gents coma una tela. La tela èra representada per seis exercicis de cordura mai subretot per lei moviments circularis de la camèra e mai que mai per aquelei cabussadas de l'escalier-cagaraula d'un ostau particular a l'arquitectura geniala. Auriam poscut creire que l'arquitecte aurié bastit l'ostau segond lei pensadas creatritz de l'autor). D'aquela arquitectura nimesenca, trobam un ostau borgés. Pecaire! Es regde coma un ostau Bouygues. E tre la debuta, se disèm qu'aquèste filmonet aurié poscut se debanar onte que siegue. Dins un paisatge franchimand, sens arma. Dins un paisatge francés que se mondializa e perd de sa personalitat d'autorotas en autorotas, de mac d'ocs en mac d'ocs quilhats entre dos paumiers sun un punt redond. Lo murtrier en cabala jogat per Jaume Gambin s'escond dins un ostalarié de cadena, fabrica a l'identica d'un ostalarié qu'auriéu frequentat sus Castras, dins una zona comerciala...

Quora coneissèm la vila a la crododila, lo podèm dire: lo paisatge nimesenc demora un reborsier e garda son fort caractèr. Pense per exèmple au Barri de la Placeta, conegut coma una vilota dins la vila, reiaume dei rasigas, dei fèstas coloradas e dei nacionalitats. Pense au tiatre bauj d'Enric e Domèe que se joga de sers dins una botigueta estrecha coma un mocador (me demande s'èra pas una anciana bocharié) amé aquela personalitat forta que susa dei parets que te fan clincar lei mots dei dos geniaus comedians. L'arquitectura dubèrta dau cafè dau Prolé, aquèste café popular dei nimesencs. La gara grisa que cabusa sus la vila. L'agach amenaçant de la torre Manha. E tant, tant de causas. Evidentament, m'anatz dire que Chabrou realizèt pas un documentari sus la vila! Gramaci! Ai ben comprés. Mai auriam aimat que Nimes ajude a la narracion dau mèstre. Qu'èra un tèma omnipresent dins sa filmografia tota. E aquela quista aritistica exisitis pas plus. Aquela problematica romantica e naturalista de l'urbanitat a desaparegut amé son darnier opus. E, trapèla, om va trapar de desviadors que pegan a la malorosa carta postala: leis arenas, evidentament lo Café Grand de la Borsa (The Brassarié nimesenca de l'après corridà vo de l'après concert), surament lei grandei carrièras comerçantas e borgèsas. Es una Nimes toristicament corrècta (d'alhors vesèm força toristas en fonds d'imatge prene de fotografias dei monuments). E sentissèm ben que Chabrou a pas agut temps de la descubrir pregondament e l'aimar, coma una vila se dèu aimar. Demora pasmens quauquei troç de bravora: quora, per exemple, lo comissari jogat per Depardieu se perd dins de carrièras ronhosas. Siam dins lo juste que lo realizator a sasit l'arma de l'endrech.

Lo pieger, per acabar sus lo luoc, sa situacion e sei representacions dins lo filme de Chabrou, es aquèste raprochament geografic entre Seta e Nimes. Segur, Mr Chabrou, es lo Sud! E quora avètz causit l'endrech, vos siatz dich que sarié un bon raprochament per la vostra ficcion. A vista de nas, com'aquo, sus la mapa Mappy, fai gaire luènh. Rai. Mai escampar un mort de naut de la cornicha dau cementèri marin, onte Brassens sarié estat enterrat (segond vos)... es-ti una idèia versemblabla ? Vos vau pausar la question d'un autre biais: Sarié-ti una idèia d'un assessin nimesenc normalament constituit? De bada! Avèm d'endrechs mai proches per matar nostrei morts! Lei nautors dei garrigas sus la rota d'Uzés, lei bauç de Coliàs, lei paluncs de la rota de Sant-Laurenç d'Aigosa, e perqué pas lo Vaccarés? Tot aquo es perfiech per escampar un cadavre e lo faire rabinar. Es mai que mai es mai proche! E son de rotas que frequentam mai regularament. Dins nostra vida vidanta. Me sembla qu'es amé aquela meconeissença dau luoc, que lo vostre filme a perdut son arma. Dins la ravina. O mai precizament: dins la robina. div>

Levinson Barry

De qu'a passat? (Titre originau : What Just Happened?)

"Inspirat de la vida dau productor de Fight Club et d'Into the Wild, aquèste filme recampa un polit casting bailejat per De Niro." Disponible en VOD, tre ara.

Realizat per Barry Levinson Amé Robert De Niro, Catherine Keener, Sean Penn, Bruce Willis Estats-Units 2008 1h46mn

D'après lo libre d'Art Linson, publicat en 2OO2.
Un filme per leis amoros dau grand cinèma american. Per lei amoros dei mesas en abimes. Una leiçon de cinèma. Entre lo Darnier Nabab (Kazan) e La nuech americana (Truffaut). Sus lo ton de la comedia, lei tracàs vertadiers d'un productor de cinèma entre divorci, capricis d'actors (Bruce Willis dins son quite rotle, remirable) e angoissas dau finau cut (valent-a-dire la rompedura finala, la fin dau film decidida per un "panèu" d'espectators abans la difusion vertadièra dins lo resèu cinematografic). Un filme clafit d'autoderision. Una fotografia subrabèla. Lo raconte es inspirat per lo realizator Art Linson. Nos monstra tanben lo monde crudèu qu'es Alholivod. De Niro magistrau coma dins un film deis annadas 70. De veire tre ara.

caponitge contemporanèu

Aguer lo caponitge ne pas anar veire l'amic d'enfancia que perdeguèt son paire subran, un ser de febrier. Fa pas de tu un retrach joios. Fa de tu un egoiste. Egoiste que siés coma ta generacion tota. Es aquo que me dirié mon papà, totjorn viu e vident. Quant egoiste! Non. Pas de lagremas. Aquelei dau temps retrobat de se tombar l'un lautre dins lei braç après d'annadas d'amistats perdudas o d'amistats kleenex. Dempuèi quant de temps se siam perduts de vista per egoisme contemporanèu? Arribar au moment que la familha dolorosa se plora. Justament mau tombar. Pas trapar lei mots. Pas trapar lei gestes. Ieu, decidiguère de tombar pas. Pas au moment qu'avian benlèu besonh de ieu.Ieu. Ieu. Ieu. Ieu, siéu pas aparegut au cementèri. Ieu, aviéu perdut lo numèro de telefon. Ieu, escriguère una letra aquesta tantossada. Ieu, finala, per me desencusar de mon caponitge. Ieu, per exprimir mei sentits. Que la mort deis autres me fa paur. Ieu, coma sabe pas faire, ieu coma sabe pas èstre, ieu, escrive a la man, per la familha dau mort. Estilo negre. Caponitge. Pas de pluma. Un 045 Reynolds Fine Carsure. Made in France. Ieu, caponitge, escrive. En franchimand, per lei familhas. Caponitge. Fau de polits viras-viras amé la lenga de Molièra. Fau lo bèu. Caponitge. Caponitge. Caponitge. Oc. Prene de pausas de faussari. Caponitge. Caponitge. Me dise que van m'aimar mielhs. Ieu, ieu, ieu. Suremant. O autrament per que l'amistat reviscole. Pasmens me dise que dise benlèu de causas justas.

Qu'aquela mort m'anoncia lo regret d'una amistat gastada. Qu'es tant viva. Parle dau regret de pas plus faire de musica amé l'amic. Que m'avié agradada, a passa temps, aquela maquista de cançons originalas qu'aviam registradas amé lo paire a la technica. Amé lo paire a la technica que defuntèt un ser de febrier. Un ser de febrier, coma un aventurier au Maroc. Aquel ome remirable que m'encoratjava (benlèu un dei solets sus tèrra) dins mon narsicisme egoiste d'artista que se cercava dins lei miraus escurs. Un èstre positiu defuntèt. Un ser de febrier. Dins Maroc onte volié se crompar un ostau. Son-ti seis ersas positivas que me manda? A ieu, ieu, ieu. Son-ti seis ersas positivas de desert salat coma una pagina blanca? Que me dison: "Contunha! Se necita pas de plorar am'elei! Manda ta letra! E prepausa a mei gents de tornar prene la guitara bassa, d'alucar lo micro sus on. D'alenar tei mots sus lo micro. Benlèu que parlaràn de ieu sens va saupre. De mots e de regrets, n'ai pas de besonh. Que meis ondas saràn dins la guitara bassa de mon fiéu. Me'n vau amé lo vent. E lo cop que ven, en luoc de faire de letras, benlèu qu'auràs lo coratge de te rendre a mon enterrament vo de conservar l'amistat forta amé mon fiéu. Aquel egoiste."

obras

(c) Fotografia originala dau Tam, 2009.

Es tarrible aqueu recanton de Camarga qu'èra mieu. Leis obriers fan de nhacas d'en pertot. Quitram e gip manjan tot. Quitram e gip, especialitats occitanas. Dabans l'ostau, li avié una robina e son camp de vinha. Ara, de tudèus sorton de la tèrra coma d'Aliens tombats d'una autra planèta. Aqueleis èstres de plastic manjan tot. E ronhan sus mei pantais de cicliste. Li aurà d'ostaus Bouygues a la plaça. Ma maire me parla d'un comissariat. Un comissariat per qué? Per susvelhar leis alambics ? Lei becarucs? En facia de l'ostau polit, li aurà un comissariat. E lo camp grand dau chivau camarga, envasit per la sanha dequé n'en faràn? Una gabia per lei raubaires? Vo lei pantaissaires de natura sauvatja? Ara, au vilatge, an un conse d'esquèrra. Podrié s'opausar en totei aquelei bastisons. Lo paire, qu'es regde per educacion, un artisan dau centre (mai pas gaire politizat), troba tot aquo normau. Fau ben logar lei gens ara. Onte lei metriam se fasiam pas d'ostaus? Dins d'HLM?...

Mon paire. T'an pegat un ostau chantili contra lo pin grand. Dins ton jardin. Aquel ostau nos regacha, coma leis ostaus modèrnes dins lei filmes de TATI. Mon paire, aquel ostau confle de sucre, que sembla a l'ostau de Na Tartina, trobes normau que te manjèsse leis uelhs? E lei vesins, dins la cort qu'anave jogar amé Micolau, aquela cort dau cèu blu, son remplaçats per de gigants amenaçants qu'empachan a tota enfancia de s'escapar. Auriam pas grandit, benlèu, dins la libertat se aquelei bastissas s'èran presentadas aqui. Parlem pas, mon paire, de l'equilibre ecologic redusit a una politicas de grandeis obras.

E lo paire de me regachar.E de me dire: Es ansin.

Fincher David

La granda Cate Blanchett

Estats-Units, De David Fincher, Amé Brad Pitt, Cate Blanchett, Taraji P. Henson, Julia Ormond, Jason Flemyng… Escenario : Eric Roth. Musica : Alexandre Desplat. 2o44. 2009

Es un conte polit. Leis efiechs especiaus son pertocants e demoran au servici de la narracion. Lo biais de faire venir joine vo vièlhs leis actors es espantant. Istoria d'un ome que nais vièlh e morris joine. Una soscadissa sus lei raports amoros e sei dificultats: L'atge, sei diferéncias e l'erosion de l'amor dins lo parèu. Granda sagà americana amé totei seis ingredients: exotisme, erotisme soft, soscadissas sus l'amor-l'amor, narracion dicha per una voés off, referéncias a l'actualitat e au sègle, qué sabe? Un gènre que justifica sa longor. Proche de 3 oras. Om pensa a Autant en Emporte le Vent e Titanic. Lo realizator es un grand. Faguèt Fight Club Seven e Alien 3. Fuguèt lançat dins leis annadas 9O per la cantaira pop Madonna per un clip proche de l'expressionisme alemand: Express yourself. Fincher es a s'alunhar d'aquel estetisme que faguèt sa marca un temps fa. Pasmens son filme novèu demora una capitada.

800 MESSATGES

(c) Fotografias originalas dau TAM 2009.

l'invitation au voyage

L'invitation au voyage. Je vous invite au voyage. Bientôt 800 messages. Et je choisis les photos que je pourrais envoyer à MACAREL pour le fameux agenda occitan... Il y en a tant. Tous ces instants évoqués. Grèce, Italie, France, Occitanie, Ecosse, Angleterre, Catalogne, Espagne, Camargue, Provence, que sais-je? Je vous invite pour un joli flash back sur mon lien préfére de ce blog: ARQUITEITUTO DI VILO DOU MOUNDE - Arquitectura dei vilas dau monde - Architecture des villes du monde. Et je vous demanderai, en tout amitié, quel est votre image, votre paysage préféré, celui que vous voudriez partager avec moi. Avec vos amis. Cliquez, faites découvrir. C'est une invitation aux voyages. TAM
Le lien est ici:
http://lou-tam-tam.blogspot.com/search/label/arquiteituro%20di%20vilo%20dou%20mounde

de fotografias per macarel

Macarel se propose de diffuser, très prochainement, un agenda de plus de 400 pages,français-occitan, dont chaque page sera illustrée par une photographied'un événement, d'une plante, d'un animal ou d'un site caractéristique d'une région occitane.Pouvez-vous nous faire parvenir, via Internet, des photos numériques de 1 méga, libres de droits,ou accompagnées d'un document signé nous concédant les droits sur ces photographies, accompagnées de légendes ainsi que vos coordonnées quif figureront sous la ou les photos retenues ?Nous vous tiendrons au courant des choix qui auront été faits, et vous ferons parvenir un exemplaire de l'agenda dès sa parution.De còr e d'òc.

MACAREL / made in AQUI

1730 av de Mr TESTE - MONTPELLIE

Rouvert du mardi au samedi de 10h30 à 18h30 NON STOP- fax/tel 04 67 27 81 52 - tel 06 12 25 42 26http://www.macarel.org - RCS Montpellier - Ape 519 B - Siret 488 602 939 00016 - TVA Intercom.FR22488602939

Scarron

"Les absents sont assassinés à coups de langue".

pour la princesse de Clèves

Una sindicalista dei Bocas-de-Rose me manda ako:

« Je ne sais pas si cela vous est souvent arrivé de demander à la guichetière ce qu’elle pensait de ’’La Princesse de Clèves’’ »… (N. Sarkozy, Lyon, 23 fév. 2006) Nous répondrons au mépris de l’omni-président pour la culture EN LISANT « LA PRINCESSE DE CLÈVES »LE MERCREDI 18 FÉVRIER DE 14 H À 20 H, PLACE DE LA MAIRIE À AIX En soutien au mouvement des universitaires contre la mastérisation des concours et la réforme du statut des enseignants-chercheurs Lecture-marathon sous forme de relais, à laquelle nous vous invitons à participer Apportez votre exemplaire !

lo bonur es dins lo prat

Torne d'un viatge toristic proche de Castras. Bona nova: la lenga es encara viva!

la libido, es son creno (que d'alas per un quiéu, sason 3, episodi 2)

Siéu tombat sus una novèla clown. Una libidinosa d'una atge cert, mai una libidinosa. Sembla a Regina. Coma la cantaira. La libido, es son creno a Regina. Cada cop que dèu improvisar, sus l'empont, que que siegue lo subjècte de l'impro, dubris grand sa boca, freta sei bregas amé la lenga e brama mai o mens fort"MMMMMMMMMM!oooooooooc! coco boyyyyyy!". "Regina, fai lo capeiron roje""mmmmmm! occccccccccc! coco boyyyy!rhaaaaaaa lovely". "fai una impro sus una caça au tresaur""mmmmmmmm! occcccccc! coco boy! rahhhhhhhha lovely! pren me sus l'armari". Promier jorn doncas. La capolièra clown nos escampa un objècte e devèm improvisar amé. MDR. La cap me bota en parèu amé Regina (dos que la tenon, tres que la....)E l'objècte fuguèt: lo tudèu d'una pompa a velo! OC! UNA POMPA A VELO! Leis autres an una bala, un libre, una pelucha, un filme de plastic que fa de lofas. E nosaustres aquesta puta de pompa. I pas de asard! L'exercici: ieu tene l'objècte e lo deve faire viure coma una mariota. Ma partenaria darrier dèu me seguir en faire la voés de l'objècte. E vaqui que fau bolegar ma pompa coma una sèrp. E Regina:"mmmmmm". "mmmmmmmm". Dins mon jogging, aquèste bruch me geinava. Falié tener una mieja ora amé lo tudèu e Regina darrier que me fasié de "mmmmmmm", de "aaaaaa", e que sabe ieu. Troba d'idèia tu per faire viure ton tudèu! Idèia: emboite la coa dau tudèu dins sa tèsta. Ma sèrp fa una bloca. E aqui fuguèt insotenable sus l'empont. Regina fasié de bruchs de bregas. Debruchs de bregas e de potons. E mon tudèu se fasié una autofelacion dins son imaginacion. E la cap clown qu'arrestava pas l'impro. Quora l'impro s'acabèt, creguère morrir: Regina per me mercejar m'estofava entre sei popas.

que d'alas per un clown, sason 3, episodi 1

Estage de clown 3. Es articulat sus lo conte. La chorma es mens opressada per la toca de faire sa creacion personala. Aquela idèia, finala, avié blocat la nostra imaginacion. Ara s'agis de faire d'impro sus un subjècte donat. Aièr, faguère mon promier solo. Coma un grand. Falié improvisar sus aqueste conte fiolosofic seguènt: Una granolha proche d'un riu. L' escorpi vou traucar lo riu. Demanda a la granolha de va faire sus son esquina. La granolha refusis. Non. Non. Vas me picar. T'assegure que non.  Te fau fisança, alara. Passejan dins lo riu. Au mitan de la passejada, sensa s'en avisar l'escorpi pica la granolha. Veses qu'om pou pas te faire fisança. E se negan dins lo riu. Morala filosofica: siam de longa victima de ço que siam.

Alara falié brodar a despart dau conte. Youkaidi. Vestit de clown. Ren de preparat. Improvisar sus lo moment. Sus la scèna se troba una pompa per lei pneumatics. Urosament. Ai pas d'idèia. Ere solet sus l'empont. Falié ben trapar una companha imaginaria. De la pompa faguère un dacos a opium. E inventère la granolha que tubava son opium. E coma se conflava d'opium, mancava de longa de petar, ma granolha. Avètz ja fach tubar una granolha? L'efiech marchèt sus lo public.  M'abrive dins la colissa. Ara fau l'escorpi. Totjorn amé ma pompa a pneumatic.  Ara la pompa es ma coa. L'escorpi es libidinos. E parla amé la granolha tubaira. Après l'impro s'es desconflada. Se passèt mau aqui. Sabiéu pas plus que faire. E racontère l'istoria amé un fum de gèstes parasits. E siéu sortit de la scèna amé ma pompa pneumatica coma s'èra un gos. Aviéu perdut ma granolha, mon escorpi e mon istoria.