segonda video

segonda video mandada per lei farcs... mèfi ai messatges subliminaus! mai dequé li fan prene coma droga?

na tartina: la video de sa presa en otagi

Agachatz ben la video. Vaqui Na Tartina dins son castèu, embarrada. Mèfi! Es tras que violent. Lei farcs la faguèron tubar de chocolat, es pas possible! Fau sauvar Na Tartina de sa sèuva sens internet! La video es enebida ais enfants de mens de 18 ans.

tartina: enfin d'indicis

Me dise, coma joan, se Tartina se troba dins un endrech sens internet dèu èstre dins un bosquet. Vo alara una sèuva. Legir lei episodis precedents. Trobère sus Mappi l'ostau de Na Tartina. Se regardatz ben li a pas de coneccion electica e encara mens internet. Es-ti per aquo qu'avèm pas de novas? Vaqui l'ostau... L'ostau de Na Tartina.

tartina dins la jungle

alara... non... totjorn pas de novas de la Tartinas... Joan me diguèt que sarié dins un endrech sens internet... Tartina dins la sèuva amé lei farcs... es-ti possible?

ont a passat ma tartina?

Avèm perdut lei traças de Na Tartina.  A vostre avejaire, ont es passat Na Tartina? Prepause ai lectors dau Tam Tam de menar l'enquista... Podètz jà faire lei vostrei remarcas e suspausicions... Laissatz de coms per menar l'enquista...

la fin de la jalousie

Prost au restau: "Auriatz pas vist pas magdalena?"

FOTOGRAFIA LEVADA DAU SitI: http://www.gerard-bertrand.net/PRO_ritz.html

Gramaci a son autor!

La fin de la jalousie es un recuèlh inventat per la colleccion Folio a dos euros que m'agrada. Torna prene lei novas de Les plaisirs et les jours, L'Indifférent et autres textes. Permet de te faire legir un Prost (pas Alan) lèu lèu. Vou dire una frasassa que dura soncament de la pagina 11 a 108. Aquela frasa descopada en istorietas es mielhs que de te fanar la frasorassa dei 5o volums d' A la cèrca dau temps perdut. Per una inicacion a Prost, pos comencar per aquo. E as pas besonh de burre, passa aisat. Lei novas que m'agradèron fuguèron: La confession d'une jeune fille. L'istoria d'una chatoneta presa per lo plaser carnau mai qu'aquo se fai pas alara se rosiga. E finala, La fin de la jalousie qu'es una beloia dins lo monde de l'escritura corta. L'eroi d'aquestei novèlas se ditz sovent Onorat (Honoré). Es un personatge recurrent. Anoncia la mondanitat dau grand obra dau mèstre qu'es pas ma tassa de tè. Amé una magdalena, benlèu. Finalament, aquela ficha es una ficha cosina. Vaqui doncas Prost au restau.cf foto

barcelona, un mapa

A quatre oras au Clapàs me vau au festenau de cinèma mediterran. Es un festenau geniau qu'a la costuma de nos prepausar de filmes de la mar nostra luenh dau relarg comerciau. Son de filmes politics, engatjats e mai que mai amé una estetica singulara. Lo discors e lo prepaus de l'autor son sovents presents. A quatre oras, promier rendètz-vos amé un filme catalan. Me languisse d'i anar. S'agis, segond lo programa de:

Barcelona (un mapa) - Ventura Pons - Ficcion
Espanha - 2007 - 1 o 30 mn - Realizacion : Ventura Pons - Escènario : Ventura Pons d'après lo libre de Lluisa Cunillé - Imatge : Mario Montero - Descors : Bello Torras - Montatge : Pere Abadal - Musica : Carles Cases - Son : Natxo Ortúzar - Interpretacion : Núria Espert, Josep Maria Pou, Rosa Maria Sardá, Jordi Bosch, María Botto, Pablo Derqui - Contacte : Latido - C/Veneras, 9 - 6° - 28013 Madrid - Espagne - Tél : 34 91 548 88 77 - Fax : 34 91 548 88 78 - e-mail : oalonso@latidofilms.com - web : http://www.latidofilms.com/ Centre Rabelais Dimanche 26 octobre 2008, 12 h 00 Corum - Opéra Berlioz Mercredi 29 octobre 2008, 16 h 00

Vaqui lo programa de ma jornada:
18.OO: Mourir a Madrid de Frederic Rossif, 1963.
o
18.00: Souvenirs de Madrid de Jacques Duron, 2008.
21.00: Serada corts metratges mediterrans, Canau plus.
o
21.00: Boogie de Radu Muntean.

James Crumley: Anybody can write a sad song

Promier es lo titre que m'agradèt. Segonda causa que m'agradèt: lo prètz. Ten de la colleccion FOLIO a dos euros. Tresen, ai mon peridode "forma corta". Coma siéu de la generacion zapping es una forma que me vai força. Se pou legir dins lo trin, dins la carrièra au cafè e au cagador. Lo ser abans de te dormir as una istoria complèta coma dins lo jornau de Miquet. E lo format dau libre rintra ben dins ta saca. As vist totei leis avantatges? se que non es bon. Traç que bon. Es american. E sabon contar d'istorias. Tres novas d'endacom mai coma dirié l'autre. Entre Hammet e Chandler. La promièra es lo retrach d'un jogaire de contri, que nos escapa un pauc. Nosautres avèm Janda mai gaire de cantaires de contri musica. Lo segond es l'istoria d'un joine que vou faire sordat que la maire vou pas (encara una copa alibofis). Mai lo paire li fa partejar son amor per lei potz a Petroli. Lo podèm pas trop comprene perque en Occitània avèm pas de petroli mai d'idèias. E siam mai d'afecionados que de petrolaires. Me comprene. Lo tresenc es lo mai long e parla d'un jogaire de balon american en plena cabussada dins son mestier. Nosautres lo comprenèm un pauc qu'avèm lo tambornet coma esport professionau. Es pas tant pagat coma a la Camif, mai bon....

Non. Rai. M'agradèt pasmens sota sei costats un pauc estranhs, lo libre. Vos l'aconselhe doncas per ne posquer parlar aqui que dempuèi quauquei temps oblidatz de me mandar de coms. Mai benlèu que siatz a legir la tièra complèta dei Folio a dos euros.

James Crumley, Tout le monde peut écrire une chanson triste, Paris (França), Gallimard, Folio, 1999.

Lei tres nova son estadas tiradas de: James Crumley, Le bandit mexicaine et le cochon, Paris, Gallimard, Série noire n°2544.

mesrine - richet

Vist uèi Mesrine, la promièra partida. S'agis d'un diptic. Un personatge pivelant. Una realizacion lipada. Un filme d'accion a l'americana. Que manca pas de buf. Admiratiéu sus lo ritme. Moment preferit: lo de la preson a Montreau. Actors remirables, a l'americana, tanben. Me sembla pasmens qu'oblidarai lèu aquel afaire...

De la Saga Jacques Mesrine
Data de sortida : 22 Octobre de 2008
Realizat per Jean-Francois Richet
Amé Vincent Cassel, Cécile de France, Gérard Depardieu Plus...
Film françés, canadian, italian.
Genre : Policier, Biopic
Durada : 1 o 53min.
Annada de produccion : 2007
Distribuit per Pathé Distribution

vander, nan, guérin, tois, gadet se la jogan Nougaro

lei lengas regionalas, passaport per una societat plurilenga

Siéu anat au colloqui de la Flarep amé Mela a Sant-Africa. Era ben. M'agrada de veire e de rescontrar tant de militants. Ai retrobat un fum de monde dau mitan professionau occitan e amistados (lei dos son sovents ligats). Bilanç dei dos jorns: M'agrada d'ausir mon cantaire preferit me traitar de Zombia quora dance dins la faussa de son concèrt. M'agrada de veire mon anciana patrona me traitar de penible sus una nota de servici qu'a oblidada a l'entrada dau colloqui. M'agradan lei colloquis occitans perque nos donan l'escansença d'un combat collectiu e non egocentrist.

25, 26, 27 octobre: « Les langues régionales à l'école publique: passeport pour une société plurilingue » à Saint Affrique (Aveyron) et Mende (Lozère). Organisé par la Fédération des Langues Régionales dans l'Enseignement Public (F.L.A.R.E.P), ce colloque rassemblera des représentants institutionnels et associatifs, des enseignants et des parents d'élèves venus de toute la France. La préparation 2008 est assurée par la Fédération des Enseignants de Langue et Culture d'Oc (FELCO). Vous trouverez le programme du colloque sur le site http://creo-mp.totenoc.org/colloqui.html. L'ouverture a lieu le samedi 25 octobre à Saint Affrique. A l'heure où les langues régionales de France ont fait leur entrée dans la Constitution, vous comprendrez l'intérêt de ce colloque qui entend mettre en avant les apports éducatifs des différentes langues régionales du territoire et notamment leur contribution au développement des capacités linguistiques des jeunes Français.

Lei fuocs de la varietat

Fellini, Masina

Per Federico Fellini e Alberto Lattuada. Es lo promier filme dau joine Federico. Ajudat per un autre realizator italian. La debuta d'un obra ai trachs neo-realistes sus la miséria dau monde de l'espectacle. Lei bonus dau dvd fan lume sus un cinemà encara trentalhant. Fellini laissarà lo neo-realisme puèi per faire lo cinèma de sei somis e de sei pantais. L'istoria simpleta es lo retrach de Checco (Peppino de Filippo), un cap de chorma tiatrala, lo calinhaira de la paura Melinà (Giulietta Masina), amoros d'una dançarela (Carla Del Poggio) dins una Italia deis annadas 30. Per ela e per amor laissarà tombar sa chorma originala per crear un espectacle amé de gitaires de cotèus dangeiros e de cagolas ai grandeis plumas. Malastrosament, au moment de jogar l'estèla, Liliana laissarà lo paure Checco per una chorma mai rica. Fracàs financiers e artistics. De grands moments de comèdia e la caricatura feliniana poncheja de cops que li a (aconselhe la scèna dau repais). Lei bonus dau dvd nos permeton de comprene aquèste promier filme. Gibèrt Salachàs, critica de cinèma, nos explica coma Fellini passarà de la caricatura, de la premsa umoristica e dau conte au cinèma. Lo trabalh dau dessenh de Fellini es espantant. L'aviéu jà descubert per un libre qu'avié escrich amé Ugo Pratt. Bela esmoguda quora vesèm l'escenariste Tullio Pinelli qu'explica la genèsi dau trabalh d'escritura d'un filme amé lo grand mèstre. Un interest culturau. Pasmens, l'ensems demora una curiositat.

• Titre original : Luci del varietà
• Realizacion : Alberto Lattuada et Federico Fellini
• Subjècte : Federico Fellini
• Escenario :Federico Fellini, Alberto Lattuada, Tullio Pinelli et Ennio Flaiano
• Foto : Otello Martelli
• Descors : Ado Buzzi
• Musica : Felice Lattuada
• Montatge : Mario Bonotti
• Produccion : Capitolium Film
• Sortie : 6 de decembre de 1950
• Negre e blanc
  
• Durada : 90 minutas

Distribucion

• Peppino de Filippo : Checco Dalmonte
• Carla Del Poggio : Liliana
• Giulietta Masina : Melina Amour
• John Kitzmiller : Johnny
• Folco Lulli : Adelmo conti
• Carlo Romano : La Rosa
• Dante Maggio : Remo
• Giulio Cali : Edison Wil

Dvd: Federico Fellini e Alberto Lattuada, Les Feux du Music-Hall, Les Films de Ma vie, França 2006. Gramaci a l'E... que me prestèt aquèste objècte polit.

Elen Scott e Francés Truffaut: un cacalàs en fotografia

Dins una boquinarié ai trobat l'edicion originala de mon libre culte, ara agotat: La correspondéncia de Francés Truffaut (Paris, Hatier, 1988). N'aviéu jà parlat aqui. S'agis de seguir lei letras originalas du pichot Francés fins a sa mort tragica (fins au viratge dau darnier cap d'obra Vivament Dimenche). Dins l'edicion originala de l'epoca se troba una bela fotografia d'Elen Scott e Francés Truffaut. Per rampèu, Elen Scott es aquela que va ajudar lo realizator d'entreprene un obratge essenciau de l'istoria dau cinèma e de seis estudis: Leis entrevistas Hitchcock-Truffaut. Arquius. Seguissèm lei letras. Ela en America, èu demorat en França. Ela per prene lenga amé l'inventor dau trhiller american, puèi revirar sei dires e per, fin finala, adobar lo rescontre. Eu per l'escritura, la precision e lo revolum pivelant de l'analisi dau cinèma. Un anar venir entre cinèma francés e cinèma american. Per abolir lei frontièras dins lo meteis art. Long escambi espitolari que se perlongarà fins a la realizacion tissosa de l'obratge e meme mai. Pauc-a-cha-pauc la dona va venir la vertadièra confidenta de l'enfant sauvatge.

Sus la foto m'agrada de veire Truffaut amé aquela granda mamà blanca de la rauba florida. Cliché negre e blanc. Francés ten la dona per leis espatlats. Levat son pèu grisat, aquèu me fai pensar a un drollet. Sembla que se quilha sus la puncha dei pès per la posquer despassar o li faire una genta farcejada dins l'esquina (li a-ti escondut un peis d'abriu?). E maugrat una granda vena de vielhum (o es-ti jà la malautié?) que trauca sa cara, l'artista garda un èr malicios e coquinàs. E lo serios de sa camisa blanca, ben coma cau dins sei bralhas drechas paralèlas a sa cravata au plec perpendiculari e dessenhat, empacha pas la complicitat. Lo fotograf volié surament faire un imatge officiau dau parèu. Lo demai es ben serios. Se vei au fons negre sens reliu. Lo cadratge es estrict, en plan american. Tot es organizat per imortalizar l'afaire. Coma per una fotomaton de carta d'identitat. O, mielhs per una pausa de maridatge. Mai non. Tot aquel adobament es desvariat per un cacalàs inesperat. Siam dins un moment furtiu de la vida que sola la fotografia pou agantar. Alara tot es plissat sus aquel imatge. Tot es plissat per lo rire: Lei regas de la camisa desbandadas per lo moviment e lei brandadis, lei trachs tirats dau sonrire de la mameta, son doble menton bombissènt ben dessenhat en ovala, lei faussetas dei doas bocas, leis uelhs en accents circonflèx que se podon pas dubrir, tot ris. Lei patas d'aucas sus lo recanton dei quatre gautas. E leis orizontalas dei dos fronts. Se vei lo liame umoristic d'una amistat ome-femna.

En fach, aqui avèm lo retrach dau bonur. Aquela foto es lo rire personificat. Son a cacalassar que se pou pas dire. La rauba de la secretaria es una d'aquelei darnièrei raubas que cargan lei reires-grands d'aujornd'uèi. E aquel uniform, lo carga drecha, nuturala e fièra. D'aise coma tota americana que se trufa de l'aparéncia.

Mai Maire-Enfant? O Enfant-Maire? Responsa: Elen Scott es una Enfanta-Enfant. L'enfantum d'aquela mamia Novà es pas luènh. Lei dents dau bonur, ben escartadas sus lo davans me fan pensar que la fureta vai passar. E que la coquineta, dins son sonrire l'espèra coma lo mèssi.

En fach, tot ço que sembla desseparar lei dos èstres (èu es drech coma una i sotalinhada per la regdor de sei vestits, ela es tota redonda e ovala, environada per una cadena en aur que s'escampa a l'entorn de son pitre generos, e lo cèucle de sei bericles que fan coma un vira-vira bat lo rampèu), tot ço que sembla lei divisir (la fotografia es trencada en doas parts egalas, paralèlas e geometricas) lei recampa. Finala cu es lo paire? Cu es l'enfant? Cu es la maire? Cus es la chata? Lo mari ? L'esposa? L'amic? L'amiga? Lo fraire? La sorre? Lo realizator? La secretària? Es una vertadièra partida de coco-babau que se presenta a nos. Leis identitats se multiplican e s'escondon a l'encop. E dire que pensam que lo papà de Doisnel èra orfanèu...

Finala, sus lo negre e blanc e lo papier cartonat d'aquèu libre bèu es un moment de l'arma que transpareis. Malastrosament l'efiech sarà pas parier sus lo net. E de tota mena, la foto, curiosament, demora inedicha sus la telaranha. E me dise qu'es mielhs ansin. Un libre jaunit vau sempre de l'aur. E la vostra imaginacion e la vostra interpretacion d'aquela bilheta es la melhora dei causas que li posca arribar.

ficha cinèma: L'Atge d'Ome

Fau-ti se rasar lo chichibèli? That's the question of the french cinèma.

L'Atge d'ome... ara o pas jamai - L'âge d'homme, maintenant ou jamais.

Pichot filme francés. Bona comedia. De morcèus d'antologia. Parisenc pamens... Mai que pausa lei questions vertadieras de l'ome dins son parèu. Una questioneta qu'agradarà a Mela: fau-ti se rasar lei pèus dau chichibèli quora siatz fachs omes? Es-ti la moda per vos, donas? Dequé mena de plus vo de mens? Duris podrié vos portar la responsa. Avans de faire l'amor amé una inconeguda se cerca un parèu de cisèus dins lo cagador e se fa - ço ditz la damisèla - una copa (qu'es pas santa...) MDR. M'enfin de bonei soscadissas sus lei trentenaris e l'amor. Après vos dirai qu'es un univers que sembla un pauc ai cançons de DELERM. I a de causas ben vistas: fau-ti lofar au liech après un an de relacion? Se que non... Quora podèm acomençar? Quora podèm dormir amé lo pijamà poirrit? Lei caucetas? Lo camisot deis annadas 80? Se faire brandar, Ramond, es-ti trompar? Finalament... Me dise qu'es pas un grand filme. Mai lei questions son filosoficas.

Realizator:
Raphael Fejtö
Actors:
Samuèu
Romain Duris
Tinà:
Aïssa Maïga
Jordi:
Clément Sibony
Mounir:
Rachid Djaïdani
Vittorio

Tarubi
Chata pantaiada:
Maria Jurado
Chata de la boita:
Irina Solano
Adimir:
Nader Boussandel
fruchier:
Olivier Till
menaire:
Philippe Gaudry
menaire de taxi
Farid Chenoun
Olivia Bonamy
Isaac Sharry

Productor
Yves Marmion
Activitats societats:
Exportation/Distribution internationale

UGC International, França,
Produccion:

UGC YM
, France

France 2 Cinéma
, France

Escenariste:
Raphael Fejtö
Dialoguiste:
Raphael Fejtö


Director de la fotografia:
Mathias Raaflaub
1er ajuda realizator:
Dominique Delany
Compositor:
Tal Haddad
Mathieu Aschehoug
Montaira:
Mathilde Bertrandy
Mesclatge:
Christian Fontaine
Director artistic:
Véronique July
Cap decorator:
Samuel Deshors
Vestits:
Charlotte Toscan du Plantier
Ingeniaire dau son:
Cyril Moisson
Directritz dau casting
Sylvie Peyrucq
Escripta:
Lucie Truffaut

occitania a pe

(c)paca.ffrandonnee.fr

http://www.chambradoc.it/Occitania_a_Pe.page

una granda e bela marcha. Lo siti (coma la letra que mandan per mèl) es constituit amé d'articles de tria, de sensibilitat, de sapiéncia... Es unenc. Cada marchaire nos parla de son aventura. E nos encoratja de defendre ben e mielhs la nostra lenga, la nostra moda, la nostro modo. Occitans d'Italia, gramaci ! Podètz pas saupre coma podètz nos donar de vam quora vos rescontram e vos legissèm (vos aviéu rescontrats ai fèstas de Rodés). Longa mai per l'estrambord!

Jan Pau verdier canta Ferre en Occitan...

... e es una capitada!

La vida d'artista

Vene de veire un grand filme polit. Se ditz La Vida d'Artista (La vie d'artiste). Es un filme juste sus lei difficultats de la creacion e d'èstre dins la creacion. Es risolier, es fin, leis actors son precis. Es força ben vist. Vos l'aconselhe! En present vos dedique una cançon de Leo Ferré en raport amé lo filme que comença per un karaoke de C'est Extra. Per totei leis artistas. Un grand filme francés. E en mai d'aquo es una granda comedia! La promiera capitada de Monsur Fitossi. Que se m'engane pas a trabalhat a l'atge d'aur de la revista STUDIO...

Que d'alas per un clown, sason 2, episodi 3

La tribu s'aprocha. Tomba la pluèia. La pluèi tomba de la musica que la capolièra nos manda. Se quicham. Sarram lei mans per la reçaupre. Badam la quèca. Badam la pluèia que tomba de la musica. La capolièra apond: "Amé lei mots! Amé lei crits!" Quilam. Cadun son biais. Crits aguts de femnas. Crit brutau dau J... que fa d'obras (un cantier) sus lo Clapàs. La tribu, puèi, se sarra dau lume. Vese dieu. Veson una lutz cremanta d'un pais caudàs. Cadun vei a son biais lo lume. Siam un monde pivelant d'imaginacion.
La dança dau rescontre en tenguda civila. Joc du parèu. La musica me transmuda en Cracocàss. L'aucèu que vou manjar leis eschtroumpfts. Fa ben rire.
La dança dau rescontre en tenguda de Clown. Tres cubes dins una boita de nuech. Dança dessus. Se cercam amé ela darrier lei ridèus negres de scèna. Se cercam. Se trobam. Se fugissèm. Lei tèstas sorton. Rintran. Despaçan de darrier lei cortinas. S'imagina, ela, nusa darrier lo ridèu negre. Sort, vestida de sa rauba blua de scèna. La fin de l'impro, fa qu'acabe solet amé un rastèu. En cridant a la dona:" Podriam.... Podriam...". E sorte de scèna, en li corrent après, sens ausir una responsa. E ma votz coma un resson: "podriam", "podriam".

Que d'alas per un clown, sason 2, episodi 2

Se siam retrobats a 6. Son totei comedians. Son fabulos. Li aguèt una taula redonda per dire lei nostreis espèras dau talhier creacion. Ai esperat lo darnier moment per me presentar. Per dire que sabiéu ren. Qu'aviéu fach de tiatre qu'aviéu 13 ans. Qu'aviéu arrestat après perque... Se fasié pas trop dins la familha, l'estrambord creatiu, la passion, lo tiatre. Fasié pas serios au mieu. Aquo l'ai pas dich. L'ai laissat entendre. Puèi diguère qu'ère impressionat per lo mestier de cadun. Que l'aviéu pas. Qu'aviéu pas fisança en ieu. Qu'èra patologic. Que la taula redonda semblava a una terapia. Co qu'agradèt pas a la capolièra. Qu'aviéu un pauc escrich i a un brieu. Qu'a un moment donat ai escrich quauquei cançonetas. Un pauc. Pas gaire. Que siéu estat admés au concors de la FEMIS. Puèi que me barrère lei portas de la creacion. Que dins mon trabalh d'escritureta m'agradava mielhs de botar leis autres en abans. E que finala, ço qu'esperave es de crear de polidèis istorias amé aquestei clowns e de lei vieure ensems. Oc, de lei vieure sus un platèu. Puèi avèm bolegat. E ère mai d'aise. Per existir finala.

Tèrra de Zen

Es lo nom de la botiga de mon amiga Mag, una amiga de joinèssa. Francament fa de ben de la rescontrar per s'apasima l'arma. La botiga li sembla. Balhe l'adrèiça:

http://www.terredezenaiguesmortes.com/

Grècia:Lo retorn dau Blu Graulenc

De cada costat de la Mediterrana, lo blu graulenc te perseguis d'en pertot. Es vengut una referéncia per lei pescaires, lei marins e leis arquitectes, lo blu graulenc. Ma paraula! Leis Occitans an tot inventat!

Jan-Maria Le Clezio

De Jan-Maria Le Clezio ai tot aimat. E mai que mai Desert que me dubriguèt leis uelhs sus lei beutats de la literatura mercés a una granda professerora de francés que se disié Na Galvani au Licèu Lois Feuillade de Lunèu (Erault). Ere en promièra A3-Cinèma e ne siéu encara fier d'aquela seccion Cinèma. Darnièrament, pendent una universitat occitana d'estieu passère lei temps de pausa en legissènt: Revolucion (Folio, França). I parla de sa joventut a Niça. Son raport amé lei lengas e lei dialectes dau monde. E lo libre m'avié pertocat. L'estile, la sensualitat, la musica e leis imatges, la rigor de la lenga... Le Clezio s'ameritava lo prèmi nobèu de literatura.

woody a barcelona

Woody Allen a Barcelona en 2007 pendent sei concerts de jazz .

Tam-Tam au Pais de l'Aur Blu

grècia: coma un tiatre dins la vila (2)

... e se perde lei mejans financiers, demorarai sempre tiatre.

grècia: coma un tiatre dins la vila

Coma un tiatre dins la vila gregala oblidada, dempuèi de civilizacions gregalas, siéu a ofrir un tiatre gregau, de fusta, de gip, d'electricitat e de cèu salat. Blu gregau... Ren a pas cambiat.

faire lo clown sens l, sason dos

E es partit per un an de clown sens L. La bona susprèsa es que la capolièra me faguèt sautar un nivèu e me peguèt amé lo grope dei clowns professionaus. Maseta. Siéu environat d'intermitents de l'espectacle e coma siéu començaire me negue un pauc. 

Lo promier exercici foguèt un fracàs. Se falié presentar en virant dins la satla. Cadun se devié sonar per son pichon nom. E coma ai una memori de peis roge sonave la silvia simona e simona peireta. Enfin, vendrà. Ai de mau amé lei  noms.

Après falié butar la crida que vos venié dins l'instant. Me sortiguèt un crit grèu de la garganta que m'espevantèt. E aquo semblava bon, que la capolièra me regardava amé d'uelhs apassionats.  Lo grope es mai joine, mai professionau. Mai vese ben que siéu pas dau nivèu deis autres. Pendent leis escaufaments, jà, n'i a que t'escartan lei cambas dins un grand escart que te rendrié gelosa la Madonà.  

Ven la fin. Lo moment lo mai dur. Te fau rintrar en scèna, tot solet dins la pèu de ton clown. Aviéu un blu de china. Pensave a Monsur T. E sus l'instant venguère un ome autoritari qu'es pas de creire. Quora la capolièra me veguèt intrar coma aquo sus scèna me demandèt d'inventar un discors. Montère sus un escabèu de pichon e faguère mon Chaplin. La garganta fasié de bruchs aspres. E bracejave, braveje. E preniéu la tissa dau Napoleon. L'aurilha que se pega a l'espatla. Mai faguère pas durar aquo. Que me semblava qu'èra longuet. Pendent lo retorn d'impro (es lo moment que te reculhes amé leis autres per dire tei sensacions escenicas), la capolièra me diguèt qu'èra ben. E qu'aviéu pas pron pres lo temps. Me demandèt s'aviéu entendut lo public rire. Diguère de non. Era ben damatge d'après ela. D'après ela, fonccionava força. Me demandèt se preniés de plaser. Coma siéu pivelat per la peta, diguère de non. Fuguèt suspresa. Decebuda? Benlèu que siéu pas au nivèu deis autres?

Lo mai dur fuguèt quora m'escampèt un objècte inconegut sus l'escèna. UN PORTA MANTEU. A la debuta, fuguère nulàs. Sabiéu pas dequé ne faire. Ne faguère un elicoptèr. Marchèt pas. A. Era la chorma. Puèi la capolièra me demandèt de lo reparar qu'èra romput sus lo bàs. Quichave, forçave per botar lo pes de l'objècte dins un trauc per lo faire tener e me diguèt qu'èra dins la bona dralha. Que lo clown vou de longa faire ben. Que s'aplica. E mai s'aplica e mens capita. Es aquo que fa rire. E se un clown vou cantar, assaja de cantar lo mai juste possible. E d'aqui nais lo comic. Perque capita pas. Vesètz coma es complicat. Aquelei règlas de respectar. I a tot un fum de leis. E comprene que fau demorar sus l'escèna, mema se capites pas. A un moment donat ven lo joc. Ieu, ai tendéncia de lèu me descoratjar. Es tarrible, perque lo clown te torna a tu.  E lo clown agacha lo public dins leis uelhs. L'agach deis autres, dins una situacion comica vo non, es aquo que fa lo mai paur.

Mai fau dire que siéu estat força mau pendent tota la sesilha. Que lo cors clown es dins la vila d'Agradà e que demore dins la vila de Tam. Après lo burèu me fau anar lèu a l'autra vila. Es siéu arribat tot en susor. Aviéu paur de geinar mei partenaris de mon olor. E coma un malur ven jamai solet, en mai de mon olor de susor, sentissiéu lo tabac. Qu'aviéu tubat una cigareta abans de rintrar dins la satla. Per leis exericis de buf, te dise pas. Era l'orror per leis autres. Lo veguère ben. Quora fagueriam lo public amé lei cadièras per l'impro, pas degun s'assetèt a costat de ieu. Lo cop que ven, prene una autra tenguda, mange de menta, e cambie de caucetas.  

Podètz seguir meis aventuras de clownterapia de l'an passat en clicar sus "rire".