divendres, 13 de setembre de 2013

L'art dau retrach: François Ozon



François Ozon a son univer pròpre. Luenh dau carcan cormerciau dei cadenas de la TNT francesa que tuga son cinèma a pichòt fuòc dins son  quite país, lo cineasta coma un François Truffaut (sa referéncia) contunha de seguir sa dralha. Ansin Jeune et Jolie presentat sus la Croseta au mes de mai reverta per lo nòstre plaser lei tèmas e luòcs e personatges preferits de l’autor : la plaja, la mar, la desirança, lei femnas, l’abséncia, lo fosc sexuau, lei trevas. Mai çò que pertoca dins aquò es l’art dau retrach. La camèra vira, revira a l’entorn de la polida Isabelle, 17 ans. Retrach monstruós," trabalhat" (au sens medecinau) d’una jovença desvariada per lei cambiaments de son còs e de son còr sec.  Coma dins una granda òbra, lo racònte es pas çò important e es pas nimai sa resolucion que nos agrada (se i a resolucion, crese pas que lo realizaire a la pretencion de nos porgir una respònsa). Nani. Çò que nos pertoca es coma François Ozon, amb estile, capita d’impausar son arma dins cada plan, dins un buf sensible (signa la realizacion e l’escenàrio). Pensam a un personatge centrau. Aqueu pichòt fraire, testimòni de l’istòria de sa granda sòrre, es benlèu èu, es benlèu nos. Siam benlèu Ela, aquela jovença perduda dins lei messòrgas deis adults. E finala, coma patissèm totei de «bovarisme »,  « joines e polits » es –ti pas un pauqueton nosautres ? Un film coma un mirau.
L’utilizacion dei cançons de Françoise Hardy sotalinha l’art dau retrach adolescent.  Lo radier tròç sus dei paraulas justas de Michel Berger (C’est moi) porgís de precisions sus la dolor que malauteja au dedins. Coma de la literatura fina fina. 
Film en francés.
Jeune et Jolie es a l'ora d'ara dins lei salas. De mancar pas.