dilluns, 22 d’abril de 2013

Terra promesa


Promised Land de Gus Van Sant es un filme a l'estructura classica. Estonant per un realizator que faguèt de recercas esteticas, narrativas,  contemporanas, pròchas de l’art (per exemple) dins Elefant.
 Dins aqueste radier opus, leis occitanistas ecologistas saràn interessats de veire coma se vend lo gas de Schista dins la campanha americana. Sempre ambé d'arguments financiers, lo devinharetz, en oblidant lo respècte de l'environa. Sus un escenàrio de Matt Damon (personatge principau, rosigat per son educacion, promotor dau gas), lo raconte assaja d'evitar lo dualisme. Aquela estructura classica, aqueste engatjament nos fa pensar a un film a pichon budjècte de Clint Eastwood per son ambient e l'evocacion d'una america pregonda. Lo segond ròtle femenin es traç que ben escrich coma dins totei lei films americans: umor, finessa, auto-derision, que fa lume sus leis interrogacions dau dedins, coma un faire valer, dau personatge principau. L'ecologista, caricaturat dins son biais de militar (mai coneissèm totei nostrei extrèms quora vendèm un messatge...) sarà benlèu un dei punts exagerats de la narracion. Coma la fin, pecaïra, un pauc esperada. La benda son es de Danny Efman, lo musicaire ligat a Tim Burton.  Direm qu’es un film d’una « qualitat » americana. Que fau pas fonhar...