Ma precedenta glòria de
carnavau es tombada dins l’amnesia badanta. Pas ren de dire. Deve subir aqueu
patiment au cada jorn per obténer reparacion. Es pasmens estranhi, degun se
rementa pas que siáu estat lo pintre de la bèla rosèla, degun se rementa pas
que siáu estat lo Pirata dei Sèt Còlas.
Puei, un matin tot
cambia. Lèva sa punicion, Mamà. Enfin vau descubrir lo contegut de la boita. A
costat de ma tartina, burre-chocolat de podra, La Maire lo pausa, aquí, sus la
taula, lo tresaur. Me ditz, regde :
- Pas tròp lèu. Acaba ton dejunar.
Espèra aquí, a
m’agachar mastegar. Te laisses pas atalentar per la temptacion. Tèn-te
tranquille. Coma a la corsa d’endurança, pas abrivar au darnier moment. Gardar
lo ritme, lo ritme de ma lentosa redempcion. Destaque mon agach de l’objècte.
Nutre fàcia a sei silencis. Un solet desbordament e seriá la fin.
Se tòrna embarrar dins sa cambra. Passa d’oradas dins sa
cambra mamà, dempuei que trabalha pas plus. La tubèia de sei Fine fa
la sèrp sota la pòrta tampada. Ausisse sa votz. Comprene gaire sei mòts. Vibra
lo telefonet. Mon paire ? Òc. Comprene lei paralaus claramanent ara. Mamà
murmura son pichon nom, ara. Lei laisse ai conversacions d’adultes.
Acabe mon dejunar. Lave
la terralha. Amb un cotelàs, ensaje de faire aigre e solevar lo cabucèu de la
boita. Grate un pauqueton. Aï ! Se dubrís ! A ieu, Grècia ! A
ieu, papà ! A nosautres, lo bonaür per tres ! La fin de
l’escòla ! Acabats lei devers ! Adieu-siatz la plaja e sei
castelàs ! Ma cabana de rosèlas en palissada ! Alora ? Quant de
bilhets ?.. De dollars ? D’èuros ? De… E ? A. Ben. Nani.
Decepcion. Adieu-siatz bilhets, adieu-siatz pèças rovilhadas, adieu-siatz
Grècia, adieu marin, adieu libertat. Vese… Descubrisse, aquí, davant ieu… bi…
mai non… aquò’s pas possible… un vièlh quasernàs porrit, manjat per lo mosit e
una mena de mofa verdassa que pudís. Sus la cubèrta, Varòt a pegat una pichòta
reproduccion ont es marcat : Madrid, Museo Nacional del Prado, El Toro Mariposa (lo taur parpalhon)
d’après lo pintre Francisco de Goya. Signat : V. V coma Varòt. Dins una
envelopa de papier, se tròba un gredon-mina mastegat e una gòma tota traucada.
Lo demorant dau quasèrn
es clafit de dessenhs que tròbe laidàs. Que vire e que revire. Me siáu batut
per aquò ? Ai mentit a Mamà per aquò ? Ai luchat per aquò ?
Ont’es l’argent que te vei urós ?
Varòt,
lo dessenhator, declina cada pagina sota l’influéncia de Picasso e de son buòu
parpalhon : un campanhòu-solèu, un lop-tartuga, una girafa-colòbre, un
darbon-limaça, una vaca-sèrp. Mai aquò rapòrta ren. Ren. Es coma lo brolhon de
sei cançons. A pas cap de sens.
Siáu maucorat.
Escampe lo quasèrn sus
la taula e me vau cochar. Lei lagremas de la nuech an conflat puei pegat meis
uelhs au matin.
Pasmens a pas cambiat
de plaça, lo quasèrn.
Ma Maire :
« n’es acabat lo temps dei bònei resolucions. Pensave qu’aviás après a tot
recaptar. As laissat ton rambalh sus la taula. Caraco. Espère que netejaràs
tot. »
Beve mon chocolat amar.
Vaquí, çò que, misèria, sonave mon tresaur. Dins la lutz, lo fulhete, e coma
per magia, li tròbe una cèrta beutat, coma se l’aviam cambiat dins la nuech.
Intre, alora, dins una granda fasa d’observacion : coma es facha l’ombra
sota lo campanhòu ? La carabessa de la tartuga que sembla sortir de la
pagina e que dona una mena de movement, quetei son lei trachs que lo
crean ? Lo darbon-limaça sortís d’un trauc de papier : coma fa
náisser l’illusion, Varòt ?
Tornarai començar cada
jorn fins ai vacanças d’estiu, dins un quasèn a despart, la còpia d’aquelei
modèles per oblidar que siáu decebut e qu’aqueu tresaur d’aquí servís a ren.
Puei un sera de junh,
rende la boita a Varòt. L’òme m’agacha, pas besonh de parlar. Basta lo dessenh.
Aquí la boita, lo gredon-mina, la goma traucada.
Cochat au pè de la
tresenca branca, au solèu, Varòt descubrís meis òbras nòvas. Ai capitat de
dombdar l’ombra, la tecnica de l’engana-uelh, lo movement, l’illusion. Se
meravilha. Son coma disiá Viger mei reinvencions : mei camèus-libellulas,
mei girafas-chins-motons, mei pòrcs-lapins. Varòt, amusat, encatat, amaisat,
dormís tres jorns sensa se desrevelhar. Se trufan lei Mamàs au debàs de la
còla.
