Siam a l’Ola. Fin
de repais. Lo restaurant es a tancar, tubam de cigarilhos dins lo restaurant.
Ieu, bandat, cerque la femna nusa dins lo gòt. Quora comprene que ma bevenda es pas de saké mai de la
Vodka ( Russia es la misèria sexuala). E Bru de dire, embestiat, se tocant lo clòsc nus, au mitan dei cadieras que se recaptan sus lei taulas :
- -
Van barrar…
- -
Quau va barrar ?
--Lo sauna escambista que me pagan lo logau ! Siéu sec !
Après doas botilhas e un digestiu
me remente ara que lo Bru a un ostau bèu e que sota i a de banhs escambistas per se faire
chauchilhar lo crostet per dei femnas en lop mentre que seis òmes en cadena se foetan
lo chichibèli ò lei prenon coma de chinas. Alòr Eugenia Caburitz, la copina de Doble-Face, una collèga dessenharela, s’auborra, leva
lo det e ditz :
- -
Fau i anar !
E lo Grau, decidit :
- -
A rason !
E lo Bru :
- -
A òc ! Me fau conèisser lo mestier de mei locataris!
E la femna dau cosinier :
- -
Segur ! Balha enveja ! De s'escambiar sembla agradieu!
E lo cosinier (que lo sabèm pistachier):
--Vos seguisse! Ieu siéu acostumat. Vos donarai de consèus!
E Doble-Face :
- -
I anem ! I anem ! Fau assajar la botiga abans
que siága tròp tard ! Abans la tampadura!
I Ieu:
_- òc! fau aprofiechar dei sòldas!
Puei... cadun torna a son ostau. Occitània es la misèria sexuala.
Lo film de la dimenjada es franchimand : per tu mon arma garrida. Fredi, coma dins lo Matagòt Modèrn (IEO lengadòc edicions, 15 euròs) a lo don. Mai dins un encastre paure e arcolizat a de mau d'assumir sa qualitat de garrissaire. Segond film sociau dau mes de setembre onte l'estajant resta dins de bungalolws. Lutz tras que bela: sempre a contra jorn, lo soleu dins leis uelhs de l'espectator, coma un dieu inconegut. Lo retrach sociologic deis estanquets de França es just. Lo film sent lo pastis, la cervesa, la desirança. Un ensems mestrejat per Francés Dupeyron.
J'aime acheter mon café au halles de Tamville. Il est frais, bio, je le fais moudre. A l'ancienne. Je prends toujours la qualité: "tradition".
En me rendant la monnaie, le torréfacteur, dans un accent tamvillois qui ne trompe personne, regarde mon t shirt Macarel:
- Ah!Ah!Ah! "Mefi! Mefi!" Y a marqué" mefi "sur votre t-shirt! Mais qui c'est qui dit ça encore? Mefi! Ah! Ah!Ah! Ptdr! grand lol! De nos jours mais qui dit ça?
Gros blanc. Puis je réponds:
- Oui, comme je peux vous demander: qui moud encore le café de nos jours?
Es ben simple, a l’ora que sòrte dau cinèma, a la fin, me remente pas ges dau títol. M’a faugut querre sus l’internet lo Blue Jasmin per te ne’n charrar. Perque anam pas veire un film ambé d’actors, d’actritz e d’istòrias. Òu ! Anam veire THE Woody Allen de l’an, qué!
E ja la premsa parisenca m’anonciava que s’agissiá de THE cap d’òbra ! Quora tòrne pensar ai radiers opus dau mèstre, èran totei de « caps d’òbra » ! Mai ieu dempuei Match Point en 2006, m’avise qu’es una definicion de reveire. Non ?
Alòr perqué lo Jasmin Blu (de bòn tubar) es-ti una òbra jamai despassada dins l’art de Woody ? O mielhs dins...l’Istòria (granda I) dau cinèma ? E ? E ? E ? Vau assajar de t’explicar.
Uech oras. Dins la coa dau cinèma d’autor de la vila d’Agradà un fremis se fasiá sentir coma una projeccion dei grands sers. Lei gents èran preissats, nombrós, bastejavan per s’assetar ai melhorei plaças. N’i a qu’eperavan dempuei vint-e-cinc minutas ! E sas? Que ne’n fasiáu partida d’aquelei? Perque lo Grau es afogat per lo jusièu de Nòva-Iòrca me siáu rendut pron lèu au rdv. Après una setmana tarribla a l’Agéncia me faliá aquò ! Lo Grau es piéger que non pas ieu. Esperava dempuei... 1 o 30 ! E me faguèt sentir que son espèra èra mai lònga que non pas la version lònga dau grand blu. Lo Grau que se pòrta ben, secava sus plaça, susava de la rega, patissiá d’ipoglicemia, aviá pas manjat (incredible !). Quora me veguèt, me diguèt : « pareis qu’es un cap d’òbra ». Diguère : « son totei de caps d’òbras, ven cagant ». Çò qu’enfadèt lo fanatic (lo tipe es entier), cresiáu que m’anava mossegar. Sant Woody Allen perdonnatz lo (es catolic, sabe mai ai gaire de reférencias jusivas) !
(de seguir... es l’ora dei crompas. Me fau de café.)
e la polida Blanqueta es de bon esnifar...
L’ambient èra doncas electric. Lo temps
pesuc. Estiu indian d’un setembre gardonenc dins un complèx de cinèma sensa
clim. Sota lei braç dei damiselas en coton, la susor se mesclava ais olors de
la cafeteria biò. L’evinement èra grèu e festiu. La question èra de saupre
s’anaviam trobar un negre e blanc epsicologic a la Manhattan ò un d’aquestei films grèus a la Bergman que lo
realizaire n’a l’us ò una granda comedia ambé sa maissa legéndaria.Lo Grau (testard, exlusiu dins sei
gosts mai tanben ipocondriac) èra talament socitós de me provar que sariá lo
film de ma vida, coma lo disián Leis Inrocks, que partiguèt drech au cagador se
prene una dòsa de SMECTA per s’empachar la cagagna. Tornèt en susor mentre
qu’una chorma de randonaires de l’estiu se tanquèt davans nautres per copar la
coa e resquilhar : « òu ! Dede ! Te rementas de
l’estiu passat ? Tè ! Fai-me una plaça ! » Coma siáu d’un
caractèr latin me disputère amb elei (èran cinc ò mai, balès coma de jogaires
de rugbi) deis escaliers fins a l’ecran blanc de la sala, baramave, bramave: « L’an que ven
vendrai passejar ambé vautres, ansin passarai davant lo mond au cinèma !
A ! Mai m’agradariá pas de vos rescòntrar au subremercat, sai que !
sai que ! Aquela França egoista, m’as comprés ! » Bramave au mitan dau mond. Bamave coma un caluc. Un còp assetat
au fons de la sala (Lo Grau li agrada pas d’èstre davant l’ecran, lo fa racar e li porgís la conjonctivita), renave encara intra mei dents, una bòbo sus lo
sèti d’a costat me faguèt la morala en me tocant lo braç : « Es
pas qu’un film ! Se fau pas metre dins aquelei condicions ». Coma siáu pas
grand me passèt dessus, m’intrèt dins una aurilha e sortiguèt per una autra.
M’as comprés. E li respondère « M’enrabiar es bòn per mon còr ! »
Lei condicions èran doncas totei recampadas per un grand
film.
Esperam. Agache lei « like »
sus lo Face Book de mon telefonet quora Lo Grau, febrós, jòga a un jòc ambé de
fruchas e de lemons sus lo sieu. Lo lume s’amorça. Pas de publicitat : siam
dins una sala d’art e d’ensag.Mai
una diapositiva sus Janina Havitri, doctor en gerontologia apareis. Dise a
Grau : « Tè ! Es per tu ! ». A l’ora dau numeric lo
film devriá començar tre ara. Nani mon paire ! BUG ! Tres còps !
Tres còps agueriam la diapositiva sus Janina Havitri, doctor en gerontologia.
Janina Havitri, doctor en gerontologia. Janina Havitri, doctor en gerontologia.
E tres còps diguère au Grau per lo faire rire e cagar: « Es per
tu ! Es per tu ! Es per tu ! » Lo Grau ne’n prenguèt una
racion crusa de SMECTA sensa aiga !
Lo film comencèt. Format panoramic. Mai
lei bendas negras me geinan. E l’imatge numeric... As l’impression d’agachar un
DVD de l’ostau tan manca de contrastes... Enfin, brèu... E lo film... WAW...
WAW... WAW... Es lo polit retrach d’una dòna traida per la crisi que se tròba
ambé sei tòcs mondans, perduda a Nòva-Iòrca. Parla soleta.
(De seguir. Lei chatas que cridan dins
la carriera m’empachan d’escriure : « Aicha ! Putan ! mei
colhas ! ta maire, la puta ! M’as raubat mon telefonet ! La vida
de ma maire ! M’en bate lei colhas ! Tòrna me mon telefonet ?
Ok ? M’enbate lei
colhas ! Arresta ! PD ! Tòrna me mon telefonet !
Alò ? Alò ? Bastard ! Bastard ! Ta maire ! Ta
maire ! Sa maire ! Sa maire ! La tèsta de ma maire ! Ta
maire la puta ! As pas mon còdi PIN ? Lo sabes lo còdi PIN ?
A ! La raça de sa maire !») Siam pas a Manhattan, siam a Manhattam...)
Seguida. Pitch : la dòna decebuda
per son trader ric, un pistachier que l’a enganada tota sa vida, a la carriera,
ensaja de s’apdatar a la vida vertadiera en viure en cò de sa sòrre qu’òbra
dins un subremercat. Quau trobarà lo bonur fin finala ? La rica ò la
paura ? Grand film, granda faula doncas. Faula sociala (çò qu’es una
promiera en cò d’aqueste jove realizator qu’a pas finit de caminar dins de
dralhas artisticas sempre diferentas e espantantas), sensibla, biaissuda
(l’utilizacion dau flash-back es pas estitematica, la narracion se ne’n tròba
linda e susprenenta, lo faulista nos embarca), e grand retrach de femna sus una
Cate Blanchett, l’actritz principala, reiala e majestuosa. Sariá estat, a mon
avejaire, lo cap d’òbra anonciat se lo realizator aviá rendut nòva son estetica
d’un classicism(tròp) bèu. Vaquí
lo default de sei qualitats ! Siam en camin « balizat » :
generic retro, panèu blanc e negre sus fond de Jazz (signatura dau mèstre),
benda son irreprochabla menada per un Blue Moon nostalgic a sovet. E una cançon
qu’ai pas agut temp de shazzamarque mescla francés e anglés. Finala, va fau dire, me siáu regalat (levat
la clim tròp fòrta que se botèt en marcha au mitan dau film e que donèt
lo mau au Grau.)
Au moment de se laissar,dins la promiera nuech negra negra de
l’auton 2013, lo Grau diguèt en esternudant: « es THE cap
d’òbra ! » Per l’embestiar, e perque pense que (seguisse mon idèa) Manhattan, i a 30 ans fa, aquòòï, fuguèt son vertadier grand film, tornère un
« boarf... » E me diguèt : « siás tròp entier ! vòls
pas veire lei causas coma son ! Es THE cap d’òbra ! Coma leis
Insrocks, lo sabiáu avans de lo posquer veire !» E niflèt dins son camisòt
dau tristum, de la colèra, de la decebuda, de mon testarditge, de la clim tròp
fòrta. En tornant au parcament me diguère qu’aviáu pas trobat la definicion que
correspondiá an aqueste biais de dire. Lo lendeman lo Grau me mandèt un texto: "ai la kagagno"!
Lei miejas sasons son perilhosas.
Blu Jasmin de Woody Allen, en anglés, dins totei lei salas de cinèma dempuei dimecres.
A Sant Quentin la Terralha (pròche d'Usés), jornada dau libre. Tèma: lo libre e lo jòc. Lo Tam i sarà per signar sei libres tota la jornada e a 4.oo de la tantossada charrarà dei mostres nòstres.
Setmana de la Mercè à Barcelona. Vese dançar lei tarascas, lei dracs e tot un bestiari occitan. Lei diables au plan Sant Jaume fan petaradar lei petards que petan dins lo patas dau dragon. Mentre que la CGT e leis anarquistas de gaucha siblan la crisi, lo rei e la reina. Lo rei e la reina gigants, panardejants mai sedusènts viran, reviran, viran, reviran. La reina a leis uelhs d'Isabelle. Lo rei a lo biais "mau rasat" a la mòda 2013. Mau rasat que la CGT sibla ambé leis anarquistas de gaucha. L'orquestre fa sautar la sardana sopla, sopla de la torre que monta e resquilla coma la serp. Setmana de la mercè à Barcelona que merceje coma un enfant.
Lo libre deis
edicions Ramsay èra pausat sus la chaminèia de Grau. "Le tene de ma cambra
d'enfant, me diguèt, ma maire voliá l'escampar ambé mei posters de Mickael
Jackson, de Madonna, de Barbara Streisand".
Ai de chança
d’aguer un collèga coma lo Grau. Perque lo Grau es coma Calon. Es afogat de
Truffaut. E que ieu, sensa me n'avisar, siáu estat abalit per Truffaut en Vidèo
2000 puei au Cinèma de Minuit de FR3, e enfin en VHS.
Promier,
Truffaut li siáu anat pichòt perque dins sei films i aviá Dorothée (dins L’Amour en fuite). E que Dorothée
trevava mei nuechs e mei dimecres d’après miegjorn. Te trufes pas. Tot fa
cultura e avèm l'erotisme que podèm, banasta...
Educacion per
l'imatge. Crese que regardave L’enfant
Sauvage a la television publica deis annadas 80 (quora fasiá cultura) dins
de colors verdas e jaunas d’Antena 2.
E m’ère identificat an aqueste Victòr.Victòr
lo sauvatge. Coma èu : ère l'incomprés. L’incomprés dei cors de
recreacions qu’ambé sei blocatges provinciaus imatginave coma una sèuva.
Finala, m’auriá agradat de m’escapar dins la forèst coma aqueu pichòt que sabiá
la lenga dei valats, dei flors e deis aucèus. Subretot per escapar au mèstre a
l’accent ponchut jogat tras que mau per lo realizator. E l’enveja de viure nus, de me faire possar lo
pèu me prusiá fòrça en beure mon Poulain.
Jovent,
aprenguère l’amor romantic amb Isabelle Adjani e ma man drecha (mens pesuga qu’una
telecomanda d’epòca). Aprenguère l’art dau rastèu dins l’Histoire d’Adèle H. E es an aqueste moment que m’avisère
que l’Amor èra impossible. Ò qu’èra un problèma d’èstre fiu de… per s’amorosir.
Mai ère pas lo fiu de… Victor Hugo. Just fiu de … pròf. Sabe pas de qu’es lo
mai grèu… M’identificave : L’istòria de
Tam T… E Sandrine Savitry sortiguèt ambé Tristan Chouflu, de la cinquenca
cinc.
Per clavar
sus l’enfáncia, i aguèt aquela operacion greva dins l’espitau dei bònei sòrres
(mai perqué ma maire laicarda, m’aviá-ti mandat aicí ?) Lo film dau
dimenge de ser, dins l’odor de la compota de pomas e de mon darnier supòt,
fuguèt : Vivement Dimanche. Fuguère
pivelat per lei cambas de Fanny Ardant dins un negre e blanc tras qu’estetisant,
lo biais leugier qu’aviá de contar un crimi m’aviá pivelat.
E enfin,
estudiant en Letras Modèrnas e Occitan, puei per preparar lo concors de la
FEMIS, per perdre de temps que l’aviáu pas au programa, legiguère la
correspondéncia tota de Truffaut au Livre de Poche (ara agotada), pegat au
cagador, pivelat per la larguesa dau personatge e son mestier d’escritura. Èra
una excusa per m’evitar de revisar mentre que ma mia de l’epòca recitava tot
Rabelas e la Biblia de còr per l’espròva de literatura. « Antoine Doinel…
Antoine Doinel… Antoine Doinel », tòrna dire lo personatge principau dins
una lònga tirada. Quant de còps me trobère davant mon mirau en dire, coma
l’eròï, avans que de trobar l’assegurança que me mancava sus lo camin que
me menava a la fac : « Mat Tam… Mat Tam… Mat Tam… » Sensa Truffaut,
sensa ma lectura apregondida, benlèu que sariáu escenarista ò pròf d’occitan.
Ara fau « agent de viatge ».
Ma VHS
preferida èra aquela de la seria Antoine
Doinel. Lo Cinèma de Minuit intelligent aviá començat
per la difusion d'Antoine et Colette
ambé Rosy Varte dins lo ròtle de la maire.
Un film cortet e autobiografic
de François Truffaut. Ambé son doble de Cinèma, lo grand Jean Pierre Léaud
(alòr jovenet). Trobave que jogava « jazz ». Sempre en contra-temps.
Ambé un don d’improvisacion desvariat. Lo Miles Davis de la comedia, qué !
Son francés ponchut (inconegut au mieu, que semblava an aqueste dau mèstre de
Victòr) èra musicau, exotic. M’espantava. M’agradava. M’agradan totei lei
Doinel, perque vesèm evoluir lo personatge. E comprenguère mai tard qu’èra èu
l’enfant bèu de Les 400 coups (non,
es pas un film ambé Clara Morgane, te mesclas).
Ara, siáu
preissat me fau partir. La vila d'Agradà es en festa. Lo soleu me sòna.
Contunharai mon tèxt mai tard.
De
seguir…
Se siam
trobats ambé mei gents dins la vila d’Agradà. Elei que creson que patisse de la
solesa, decidiguère de lei menar dins ma bauma secreta. Au restaurant l’Ola, ma
cantina, mon nis, mon batèu mieu, mon « companhs d’abòrd ».
Sabe pas s’avètz ja menat vòstrei gents dins d’endrechs que vos son pròpres,
d’estanquets, onte fasètz vòstra vida intima e … Enfin brèu… Dempuei nòu
ans que ne’n parle pas, decidiguère de dubrir plan planet lei cortinas sus mon
quotidian de pirate. Promier episòdi. Un quotidian de festa au restaurant
l’Ola onte perde meis oras a charrar,
a beure, a oblidar l’òbra de mai en mai complicada de l’Agéncia de Viatge. Coma
de costuma lo cosinier, mon collèga, mon amic, aviá de tascas de sang sus lo
faudau, lo cantaire de flamenco bramava en luòc de cantar, la carriera (que
sembla a ren) èra ben ronhosa coma fau. Lo mond me sonavan per mon pichon nom
(tot lo restaurant). Tam ! Tam ! Tam ! Un poton Tam ! Coma
anam ? Sòrtes aqueste ser ? Aquò rassegurèt ma vièlha maire que
siguèsse conegut e pas solet. Au mens dins aqueste luòc. E avèm manjat coma de
reis una ensalada amb un uòu mimòsa e de la carn de buòu biò de la manada
sabe-pas-que e sei fregidas ostau, una mossa de caramèu, de fromatge blanc ambé
de marrons. Mamà èra urosa (doas miejas-botilhas de vin, mai l’avèm ajudada) de
conèisser lo jornalista, sa femna, lo grafista e lo restaurator. Pasmens
Lo Grau èra absent. Èra a recaptar. A pausar son Ramsay Poche sus la caminèia.
L’idèa de
crompar dins aquesta vila se preciza. Luenh de la negror de la Vila-de-Tam ais
idèas fascistas. Dins lo soleu de la festa de la vila d’Agradà, mei gents
comprenguèron lo bonur d’èstre environat de collègas, de fraires causits per lo
còr. Lo vin de taula fuguèt fòrt e nos trabalhèt lo ventre quora lei laissère
au parcament.
Lo Grau me sòna.
Sus lo camin, m’entòrne a ma critica personala e intima sus Antoine Doinel. Es
lo percors d’un òme de l’enfáncia fins a son divòrci. Leis imatges e lei
remembres de pelicula me tòrnan forra-borra a cada pas que fau. Davant
lo restaurant asiatic pense a l’episòdi que Doinel s’amorosís d’una
polida japonèsa. Puei vese una camioneta
de liurason de la pòsta. Ma tèsta vira : omenatges a JacquesTati dins
aquest immòble parisenc onte lei floristas colorizan lei flors. Lo rire,
l’autoderision, aquesta semblança de libertat m’agradan dins un art mestrejat
de cineasta-romancier, l’esperit surfant sus l’èr freg de la feria de setembre.
Es an aqueste moment que campaneje en cò de mon collèga. Escota lo radier disc
dei Inrocks. Fa lo programator
culturau. Ai fòrça enveja de charrar cinèma. Mai que mai de Truffaut. Estudiant
Lo Grau aviá contactat la familha de l’autor, sa femna, per realizar un omenatges
ai Mistons ambé Bernadette Laffont. A
l’epòca totei lei liceans obravan ambé l’òme-camèra Jean Malige, un de
Montpelhier qu’aviá filmat lo promier filmet de Truffaut e lo chin de Royal Canin, sariá estat interessant de
l’entrevistar per lo documentari. Enveja de charrar d’aquò… Mai perqué Lo Grau aviá
agut l’acòrd e perqué lo viratge aviá cabussat ? Cinèma. Cinèma. Enveja de
charrar de cinèma. E benlèu de partejar un DVD de Truffaut sus lo radassier.
Meis uelhs corron lèu sus la videoteca. E qué vese pas sus sa chaminèia (i a ges
d’asard) ? Un libre polit mai polit que non sai ! Negre (granda
qualitat de presentacion, lo negre es de bòn gost per parlar cinèma), lei
paginas jaunidas presas per leis odors de tenchas e de poussa, categoria tres,
leis Edicions Ramsay ! Una belòia!
Leis
edicions Ramsay es un periòd estudiant. Aviáu, me sembla ( me desencusaràs son
pas que de remembres imprecis) obrat sus « lo film negre per Gatlif ».
Leis edicions Ramsay es evidentament lo libre deis entrevistas Hitchcock – Truffaut. Una
referéncia !
Ramsay Poche Cinèma. Leis estudis cinematografics èran
ponchuts. M’avián ajudat per estudiar Florian Vernet dins una mestria dedicada
ai romans policiers.
Un estudi comparat ambé l’autor geniau dei policiers e l’univers
dau genre. Leis edicions Ramsay fasián de la cultura populara, e doncas dau
cinèma, dau film policier, dau film negre, un art seriós, menimós, que
s’adreiçavan a una joinessa de gaucha qu’aviá set de cultura. Ara la joinessa
es de drecha e a set de blu marina. Caricature. Perdon.
Bonur
dau libre cinematografic deis edicions Ramsay. Lei cofrets DVD existissián pas,
nimai lei filmes a gratís dau telecargament illegau ! E doncas un libre
que recampava, per l’escrich, la trama romanesca fasiá mirelha ! Perque la projeccion dei films
de Truffaut se ne’n trobava rara, me pivelava de descrubrir una pieda escricha.
Dubrisse
lo tresaur dau filmibritge. Coma Truffaut es un escrivan socitós, cada
escenàrio es acompanhat de sa promiera esquissa e de sei nòtas. Es explicatiu,
pedagogic. Un libre que fau tornar editar ! Quau saup çò que son leis Edicions
Ramsay devengudas ? Se Ramsay Poche Cinèma existís sempre ? Qué fa
l’IEO per ne’n crompar lei drechs ?
Crese qu’avèm
charrat una ora ò doas sus lo libre, sus Truffaut. Avèm agachat lo mèstre dins
un film de Spielberg.
Lo soleu se fasiá feble dins lei cortinas rojas de l'apartament agradenc. Alòr siam sortits. La feria d’Agradà
comença aquí. Mai es un film de mai.
François Ozon a son univer pròpre. Luenh dau carcan
cormerciau dei cadenas de la TNT francesa que tuga son cinèma a pichòt fuòc
dins son quite país, lo cineasta coma un
François Truffaut (sa referéncia) contunha de seguir sa dralha. Ansin Jeune et Jolie presentat sus la Croseta
au mes de mai reverta per lo nòstre plaser lei tèmas e luòcs e personatges
preferits de l’autor : la plaja, la mar, la desirança, lei femnas, l’abséncia, lo fosc sexuau,
lei trevas. Mai çò que pertoca dins aquò es l’art dau retrach. La camèra vira,
revira a l’entorn de la polida Isabelle, 17 ans. Retrach monstruós," trabalhat" (au
sens medecinau) d’una jovença desvariada per lei cambiaments de son còs e de
son còr sec. Coma
dins una granda òbra, lo racònte es pas çò important e es pas nimai sa
resolucion que nos agrada (se i a resolucion, crese pas que lo realizaire a la pretencion de nos porgir una respònsa). Nani. Çò que nos pertoca es coma
François Ozon, amb estile, capita d’impausar son arma dins cada plan, dins un buf
sensible (signa la realizacion e l’escenàrio). Pensam a un personatge centrau. Aqueu
pichòt fraire, testimòni de l’istòria de sa granda sòrre, es benlèu èu, es benlèu
nos. Siam benlèu Ela, aquela jovença perduda dins lei messòrgas deis adults. E
finala, coma patissèm totei de «bovarisme », « joines e polits » es –ti pas un
pauqueton nosautres ? Un film coma un mirau.
L’utilizacion dei cançons de Françoise Hardy sotalinha l’art
dau retrach adolescent.Lo radier tròç
sus dei paraulas justas de Michel Berger (C’est
moi) porgís de precisions sus la dolor que malauteja au dedins. Coma de la
literatura fina fina.
Film en francés.
Jeune et Jolie es a l'ora d'ara dins lei salas. De mancar pas.
