Sus lei parets de la vila de Tam

Agradà en fèsta 2

(c) fotografia originala dau Tam, 2008

Agradà en fèsta

(c) Fotografia originala dau Tam, 2008

granda frasa

Aquesta passa, lo trabalh me gava coma lo Gers... (Tam)

fotografias

dins gaire vos prepausarai dei fotografias mieunas. I avié longtems...

balota

Per faire balota, prepause a Laurenç e a Mela de prepausar una novèla frasa. Votarem per la melhora. E a vos lei regardèlas.

egalitat

es lo promier cop dins l'istoria dau Tam! Una egalitat per lo dequedis. Fasèm balota?

LA FEMNA dei POPAS NUSAS

DEQUE DITZ? Troba de qué ditz la femna dei popas nusas (de manet, lo tam demora pasmens culturau). E ganharàs de regardelas. A tu d'inventar dins la rubrica comentari la legènda que va. Après lei militams votaràn per la melhora frasa.

fèsta camarguenca

ma cosina a la plaja

uèi vau a una fèsta per lei 40 ans d'una cosina gardiana. En Camarga. Espère que la musica sarà pas de la doba...

meis alibofis sus la tela

Coma degun, levat Mela, me laissa pas de messatge quora escrive de polits tèxtes, me laisse anar a de facilitats per aguer de clients...

lo grand cambiament

Fèsta au restaurant Cabran. Parlam de tot e de ren. Grau, Clo, Aud e ieu. Se contam leis abituds. de la vida vidanta. Lei detalhs que fan rire. Grau conta coma cada jorn s’aubora. Conta coma aplanís lo cossin sus lo morre per escapar au jorn. Ditz qu’es un òme de la nuech. Coma lei suça-sangs a lo solèu en òdi. Aplanís lo cossin sus lo morre, benlèu, aquò lo conta pas, per estofar lei lagremas secas de son esperit desvariat. Es l’ora de la metamorfòsi. Abans amé l’ancian director aviá pas d’oraris. Anava ben a Grau qu’a un fonccionament personau e que fa que capita traç que ben dins son mestier. Sens oraris mai amé d’oradas de creacion viva e d’imaginacion en rambalh dins la tèsta. Nos fa rire. Ditz qu'au levat, la negror magra de son pèu li fa coma una duveta d’un vilan marrit canard escapat de la nissada. Parpalhàs. Espigas. Grau, blancàs, a la cara d’un filme mut. Pichonet, sens còu, negre blanc, biais a la Chaplin, es Grau. Sa cara carga lei stigmatas dei fèstas un pauc tròp cargadas de son eterna joinessa. Lei matins « normaus », Grau raconta, galhard, que pren son temps. Ditz qu'es un malaut. Un afogat d'informacions. Se fa plan planet lo cafè davans una cadena infò de la TNT. E quora a lo temps - a de longa de temps, es un rampelaire - se crompa Liberacion qu’a ben perdut e engolis un autre café a la terrassa dau Sarc. Grau saup viure. Grau saup relativizar amé lo temps. Es dins la cultura, mai trabalha au cafè, se volètz...

Grau, set ans fa qu’es lo responsable deis eveniments culturaus de la vila d’Agradà. Es un fadòli que faguèt venir de fuòcs de Versalha sus lo tunèu de l’Empont qu’es un monument roman força prisat per lei toristas d’aquí. Se ditz, que dètz ans fa, faguèt cantar La Mano Negrà au mitan dau tunèu. Un casco sus la tèsta dau public e dei musicaires. Lo concèrt èra a gratís. An aquèsta epòca, la cultura èra prioritaria sus tot. E li aviá pas de normas de seguretat a la con. Desenant, tot cambia. Cambia lo director, garda lo decòr. Lo director vòu cambiar de linha budgectària. E la crisi l’adoba ben, au director. A d’amics dins la cultura, se sent, que farián mielhs que Grau a son pòste. Es aquò que dèu pensar, lo director, en levar lo bonjorn a Grau, qu’es un optimist nascut. E òc la crisi l’adoba ben quora gausa parlar a son personau, au director : « Es la crisi. I a pas d’argent dins lei caissas. Siáu nafrat, es ansin. Benlèu que deman aurem d’autrei prioritats que vos. » E lo director part dins son burèu, s’embarra a clau. Clò ditz que jamai l’ancian director s’embarrava pas coma aquò. A clau. Aquò tapa sus lei nèrvis de Clò, Aud, e Grau. Aquela manca de comunicacion mentre que trabalhan de lònga amé un barrutlaire vò l’Internet. E se pòdon pas parlar d’un burèu a l’autre. Clò òbra a costat dau director. Li tapa sus lei nèrvis. L’autre jorn, au restaurant Cabran petava lei plombs en manjar sei noodles asiatics. S’engolava la sièta coma un manga amé una bocassa de pelican. Sens mastegar.

Aquèste matin, Grau se vei anonciar un cambiament de l’estatut dei personaus. Imagine que davalarà doçamaneta a çò que dèu èstre la sala d’acamp. Clò e Aud, que son de chatas normalas deis annadas 90, nivèu bac, cultivadas, bilingas ò trilingas, meis amigas de fèstas, de filhas simplas mai normalament educadas per l’escòla de la republica, davalaràn am’èu. Imagine que l’esperaràn dins lo corredor. Benlèu, qu’an aquèste moment se sentirà coma lo jorn de l’orau au bac : una caga sens nom. Ò alara, amé l’exageracion dau moment benlèu que se sentirà coma un condemnat dins lo corredor de la mòrt. Nimeño abans la darnièra corridà. Es un periòd onte fau faire sa crotz sus çò qu’òm aima faire.

Faudrà rintrar dins lo burèu. Lei taulas, leis unas fácia ais autras. Aujornd’uèi Grau se trufarà pas dau director en mandar de textòs risoliers sota la taula. Mòde silenciós. Per lei textòs e èlei. Siegue lo capolier va anonciar que Grau sarà a la comptabilitat. Siegue li dirà de tornar bravament a la vila d’Agradà s’escondre dau solèu, dins sa cambra, amé son cossin.

Dins mon imaginacion la vila d’Agrada èra disparièra de la vila de Tam. Dichotomia. Maniqueism. La vila de Tam èra la vila dau retrach, dau pojadisme, de la fin dei libertats culturalas ont podiáu gaire subreviure que per obligacion professionala. Mai lo fach s'acontentava d'èstre localizat sus un recanton provinciau e vergonhos dau pais. La vila d’Agradà èra la vila espanhola, latina, duberta, sens diferéncia sus lei lengas, lei culturas, lei colors de pèu. La vila de la tchacha. Au solèu luminós. Clafida de gens optimists. De tèstas d’artistas mancats ò capitats. Meis amics caricaturaus. Sortits dei filmes de Fellini. D’amics que manjan. Que begon. Que son. Mai l’espaci luminós, coma un lume de tiatre sus l’empont negre, se redusis sus una ponhada de personas lassas que comprenon pas perque s’arrèsta aquí lo progrès dau bonur professionau. La libertat dins un air bag.

lo restaurant cabran d'Agradà

Amé lei collègas, Clo, Au, e Grau avèm manjat dins un restaurant cabran de la vila d'Agradà. Lo restaurant cabran a una musica longe e una carta grafica ben definida dins lei colors de sei salas, de sei menuts e de sei vestits. Aqui èran totei vestits en arange. Miam: Lei servicialas an un sonrire comerciau. I a un biais de prepausar lo menut cabran, de presentar lo menut cabran, de parlar ai practiquas cabrantas, porgit dei restaurants cabrans. De cops que i a, te veses amé la mascota cabranta dau restaurant (una monina migosa e ronhosa made in japan que faguèt sei debutas amé Cantau Goyà) doncas te veses amé la monina que t'aganta per la fotografia en numeric que se placarda tot d'una sus lei parets de la sala. E te veses en 16/9 sus leis ecrans gigantàs. E siés oblijat de faire "coco babau... coco babau" amé la monina. Es lo restaurant cabran. Te fau vestir amé de vestits cabran. Clo, Au e Grau èran proprets. Ieu, amé la perda de poder de crompa, fasiéu vergonha. Aviéu una gileta (la perfeccion au masculin) e un camisot que portave quora ère licean. Vos parle pas dau jean. Que semblave sortit d'un clip de Renaud per la cançon per l'etiopia. Bon... Ere pas d'aise. Se falié pas faire remarcar. Siés blanc, propret, siés lo clone dei practiquas dei restaurants Cabran.

Amé tot aquo, avèm oblidat de parlar dau manjar. Que Cabran es pas qu'una cadena alsaciana (oc, venon d'Alsacia mai sembla puslèu a un manjar-lèu asiatic d'Euromiquet e non pas a una usina de Chocrota de Colmar). Lo concèpte geniau dau restaurant cabran: Te faire manjar.

Te fan tot dins una sartan asiatica arange. E zo, as pas que de causir ton manjar. Te mesclan tot aqui dedins. Forra-borra. Pagues 20 euros la sartan e dos negres (oc, lei sartaniers asiatics dei restaurants cabran son negres) te fan fregir lo tot dins una olor de gralhon. Doncas, fas la coa coma a la cantina. Mai a a la cantina pagues 3 euros. Me prepausan de carn. Dise oc monsur, mercés monsur. Puèi de peis. Dise oc monsur, mercés monsur. De noodles (au restaurant cabran fau pas dire pasta fau dire noodle se que non podon pas te prene la comanda sur la causa que pren la comanda e que sembla a un I-Pod perque lei servicialas dei restaurants cabran sabon pas ecriure una comanda pasmens sabon clicar es la modernitat dei restaurants cabran es de pas dire pastas mai noodle e de tot biais es registrat coma aquo dins l'ordenador dau restaurant cabran). Me prepausan de liumes (oc monsur, mercés monsur). Pomas d'amor, porris, caulets e me prepausan de faire fregir de ... navèus. Alara aqui, sens me n'avisar sorte la frasa dau siècle: "A non. M'agradan pas lei navèus. Lei navèus an gost de lofa". Anava pas ben, la frasa, amé lo luoc. Fasié pas brancat. Fasié pas cabran. Fasié branca.

que d'alas per un clown, sason 2, episodi 5

m'an trobat un numèro. Siéu croner amé una liza minelli. Enfin, assajam.

Serafina

L'autre jorn l'i siéu anat. Passava a Agradà. Au cinèma li avié una collèga clown. Una clowneta. Me diguèt: "coma siés vengut?En veitura? On'as parcat ta veitura? " Li diguère "Per trin". E me diguèt "Ont as parcat ton trin?".

Après Santa-Africa Mauresca

Vene d'escotar Contèsta de Mauresca. Dos cops sens relambi dins la veitura. Es de la bomba ma nena! Mai que mai après lo bon concèrt a Sant Africa que lo Silban, lo cantaire, me veguèt dins la satla e me diguèt que dançave coma un zombia. E ben, car amic, pas de problèma, m'enfada pas e siéu lest per un remake dau Thriller occitan amé vos. Dançarai amé la treva de Mistral e l'esqueleta de Rouqueta. Siéu un zombia!

Que d'alas per un clown, sason 2, episodi 4

Ier lo cors de clown èra marrit. Degun es pas estat capable de jogar. Aquo arriba. Es coma lo sex. De cops que i a es lo Nirvanà, de cops que i a es Sant-Laurent-d'Aigosa...

Es la fauta a Dolto.

Ai un collèga de la Vila de Tam qu'ensinha l'Occitan. Se ditz Ahlim Kamif. M'agrada de parlar am'èu de sei dificultats de trabalh. Ahlim Kamif parla d'ensinhament coma ieu parle dei viatges qu'organize. Amé serios e creativitat. Vos dise pas lo melon (de Cavalhon) qu'avèm après tres vo quatre cervesas. Ahlim me ditz sa maire. Aqueste matin França Intox, youpi, festejava Dolto. França Intox a sei periodes mediatics. De cops que li a, tralalà, festeva Halloween vo (es mai rare) lei lengas minoritarias. Sa maire a Ahlim li ditz:" Aquela Dolto, pasmens, a fach de mau a l'educacion". Ahlim li respond: "As jà legit Dolto?""non""maire, per m'educar as legit Dolto?""que non"" e lei vesinas que quauqueis un de sei drolles craman lei bordilhas en bàs de l'immoble son d'aquelei qu'an legit Dolto"?"pecaire... non..." " e lei borgés que sabordan mei cors que son d'enfants rei an legit Dolto? Es per aquo que se creson? " ben non... an pas temps de legir" "Alara benlèu que tot es pas de sa fauta a Dolto." E Ahlim de partir a l'escola. E en bàs de l'immoble de cridar: "Maire, quora saupràs de que parles, podràs parlar". Dempuèi tres jorns la maire parla pas plus a so fieu. E dins un dos pèças es malaisat. Ieu, dise qu'aquela relacion (dura) entre Ahlim e sa maire, es la fauta a Dolto. Qu'ai pas legit nimai.

ramond depardon: la vida modèrna - raymond depardon la vie moderne

Ramond Depardon a de longa acompanhat ma vida d'ome. Per la pensada. Per lo cinèma. A la fin deis annadas 90, ai conegut un joine professor d'Occitan que fasié de remplaçaments a Rocamaura. Dins Gard.Me monstrava sei fichas. Era força joine. Avié jamai trabalhat. Mai tre la debuta de son mestier per lei quatrencas fasié trabalhar sus "Regards Paisans", un dei filmes de Depardon que monstrava lei darniers indians dei montanhas nostras. Lo trabalh pivelava lei joineis aprendis occitanistes perque lei fotografias èran bonas e qu'es rare d'obrar amé d'aisina de tant de qualitats quora s'agis d'Occitan dins l'educacion nacionala. Depardon saup tornar la dignitat ais omes de la tèrra. E lo discors occitanista es pas luenh dins sei polits retrachs. Plans fixes dins lei cosinas. Pas de moviment de camerà. Lo paisan solet s'exprimis. Siam pas luenh de la misèria. Es la mort. Lo promier dialog de La Vida Modèrna es marcant. Ramond Depardon demanda tot d'una se l'ome que rescontra parla la lenga nostra. E demanda, parier, s'es pas la lenga sola que compren lo chin. Depardon, segond Teleramà, farié un documentari sus lei lengas minorizadas dins lo monde. De pas mancar. E gramaci au realizator de nos tornar lo nostre onnor. Lo merceje aqui. Monsur Depardon aquela pagina occitana vos es dedicada. Cada jorn.

segonda video

segonda video mandada per lei farcs... mèfi ai messatges subliminaus! mai dequé li fan prene coma droga?

na tartina: la video de sa presa en otagi

Agachatz ben la video. Vaqui Na Tartina dins son castèu, embarrada. Mèfi! Es tras que violent. Lei farcs la faguèron tubar de chocolat, es pas possible! Fau sauvar Na Tartina de sa sèuva sens internet! La video es enebida ais enfants de mens de 18 ans.

tartina: enfin d'indicis

Me dise, coma joan, se Tartina se troba dins un endrech sens internet dèu èstre dins un bosquet. Vo alara una sèuva. Legir lei episodis precedents. Trobère sus Mappi l'ostau de Na Tartina. Se regardatz ben li a pas de coneccion electica e encara mens internet. Es-ti per aquo qu'avèm pas de novas? Vaqui l'ostau... L'ostau de Na Tartina.

tartina dins la jungle

alara... non... totjorn pas de novas de la Tartinas... Joan me diguèt que sarié dins un endrech sens internet... Tartina dins la sèuva amé lei farcs... es-ti possible?

ont a passat ma tartina?

Avèm perdut lei traças de Na Tartina.  A vostre avejaire, ont es passat Na Tartina? Prepause ai lectors dau Tam Tam de menar l'enquista... Podètz jà faire lei vostrei remarcas e suspausicions... Laissatz de coms per menar l'enquista...

la fin de la jalousie

Prost au restau: "Auriatz pas vist pas magdalena?"

FOTOGRAFIA LEVADA DAU SitI: http://www.gerard-bertrand.net/PRO_ritz.html

Gramaci a son autor!

La fin de la jalousie es un recuèlh inventat per la colleccion Folio a dos euros que m'agrada. Torna prene lei novas de Les plaisirs et les jours, L'Indifférent et autres textes. Permet de te faire legir un Prost (pas Alan) lèu lèu. Vou dire una frasassa que dura soncament de la pagina 11 a 108. Aquela frasa descopada en istorietas es mielhs que de te fanar la frasorassa dei 5o volums d' A la cèrca dau temps perdut. Per una inicacion a Prost, pos comencar per aquo. E as pas besonh de burre, passa aisat. Lei novas que m'agradèron fuguèron: La confession d'une jeune fille. L'istoria d'una chatoneta presa per lo plaser carnau mai qu'aquo se fai pas alara se rosiga. E finala, La fin de la jalousie qu'es una beloia dins lo monde de l'escritura corta. L'eroi d'aquestei novèlas se ditz sovent Onorat (Honoré). Es un personatge recurrent. Anoncia la mondanitat dau grand obra dau mèstre qu'es pas ma tassa de tè. Amé una magdalena, benlèu. Finalament, aquela ficha es una ficha cosina. Vaqui doncas Prost au restau.cf foto

barcelona, un mapa

A quatre oras au Clapàs me vau au festenau de cinèma mediterran. Es un festenau geniau qu'a la costuma de nos prepausar de filmes de la mar nostra luenh dau relarg comerciau. Son de filmes politics, engatjats e mai que mai amé una estetica singulara. Lo discors e lo prepaus de l'autor son sovents presents. A quatre oras, promier rendètz-vos amé un filme catalan. Me languisse d'i anar. S'agis, segond lo programa de:

Barcelona (un mapa) - Ventura Pons - Ficcion
Espanha - 2007 - 1 o 30 mn - Realizacion : Ventura Pons - Escènario : Ventura Pons d'après lo libre de Lluisa Cunillé - Imatge : Mario Montero - Descors : Bello Torras - Montatge : Pere Abadal - Musica : Carles Cases - Son : Natxo Ortúzar - Interpretacion : Núria Espert, Josep Maria Pou, Rosa Maria Sardá, Jordi Bosch, María Botto, Pablo Derqui - Contacte : Latido - C/Veneras, 9 - 6° - 28013 Madrid - Espagne - Tél : 34 91 548 88 77 - Fax : 34 91 548 88 78 - e-mail : oalonso@latidofilms.com - web : http://www.latidofilms.com/ Centre Rabelais Dimanche 26 octobre 2008, 12 h 00 Corum - Opéra Berlioz Mercredi 29 octobre 2008, 16 h 00

Vaqui lo programa de ma jornada:
18.OO: Mourir a Madrid de Frederic Rossif, 1963.
o
18.00: Souvenirs de Madrid de Jacques Duron, 2008.
21.00: Serada corts metratges mediterrans, Canau plus.
o
21.00: Boogie de Radu Muntean.

James Crumley: Anybody can write a sad song

Promier es lo titre que m'agradèt. Segonda causa que m'agradèt: lo prètz. Ten de la colleccion FOLIO a dos euros. Tresen, ai mon peridode "forma corta". Coma siéu de la generacion zapping es una forma que me vai força. Se pou legir dins lo trin, dins la carrièra au cafè e au cagador. Lo ser abans de te dormir as una istoria complèta coma dins lo jornau de Miquet. E lo format dau libre rintra ben dins ta saca. As vist totei leis avantatges? se que non es bon. Traç que bon. Es american. E sabon contar d'istorias. Tres novas d'endacom mai coma dirié l'autre. Entre Hammet e Chandler. La promièra es lo retrach d'un jogaire de contri, que nos escapa un pauc. Nosautres avèm Janda mai gaire de cantaires de contri musica. Lo segond es l'istoria d'un joine que vou faire sordat que la maire vou pas (encara una copa alibofis). Mai lo paire li fa partejar son amor per lei potz a Petroli. Lo podèm pas trop comprene perque en Occitània avèm pas de petroli mai d'idèias. E siam mai d'afecionados que de petrolaires. Me comprene. Lo tresenc es lo mai long e parla d'un jogaire de balon american en plena cabussada dins son mestier. Nosautres lo comprenèm un pauc qu'avèm lo tambornet coma esport professionau. Es pas tant pagat coma a la Camif, mai bon....

Non. Rai. M'agradèt pasmens sota sei costats un pauc estranhs, lo libre. Vos l'aconselhe doncas per ne posquer parlar aqui que dempuèi quauquei temps oblidatz de me mandar de coms. Mai benlèu que siatz a legir la tièra complèta dei Folio a dos euros.

James Crumley, Tout le monde peut écrire une chanson triste, Paris (França), Gallimard, Folio, 1999.

Lei tres nova son estadas tiradas de: James Crumley, Le bandit mexicaine et le cochon, Paris, Gallimard, Série noire n°2544.

mesrine - richet

Vist uèi Mesrine, la promièra partida. S'agis d'un diptic. Un personatge pivelant. Una realizacion lipada. Un filme d'accion a l'americana. Que manca pas de buf. Admiratiéu sus lo ritme. Moment preferit: lo de la preson a Montreau. Actors remirables, a l'americana, tanben. Me sembla pasmens qu'oblidarai lèu aquel afaire...

De la Saga Jacques Mesrine
Data de sortida : 22 Octobre de 2008
Realizat per Jean-Francois Richet
Amé Vincent Cassel, Cécile de France, Gérard Depardieu Plus...
Film françés, canadian, italian.
Genre : Policier, Biopic
Durada : 1 o 53min.
Annada de produccion : 2007
Distribuit per Pathé Distribution

vander, nan, guérin, tois, gadet se la jogan Nougaro